కలలో.. కన్నీటి అలలో..

మాటే మంత్రమా?

2008-10-23T17:03:00.000+05:30

అవునా? మాటకు అంత మహత్తు ఉందా? అని నన్నెవరన్నా ప్రశ్నిస్తే నాకు చటుక్కున కోపం వచ్చేస్తుంది. అవును మాటే మంత్రమై కొన్ని సందర్భాల్లో మన చేత, మనం చెయ్యలేమనుకున్న వాటిని, మనకు సాధ్యం కావన్న వాటిని చేసేలా చేస్తుంది. అందుకే నేనంటాను మాటే మంత్రమూ.

అక్షరాలు దిద్దేవేళ, వంకరగా రాసిన వాటిని చెరిపేసి మళ్లీ బాగా రాద్దామని ప్రయత్నించి టీచరుకి దొరికి పోయి తన్నులు తిని, ఎర్రగా కందిన చేతిని చూసుకొంటూ, నెత్తిన కన్నీటి కడవ పెట్టుకొని ఇంటికి చేరిన పాపాయిని "ఏడవకు రా తల్లీ, ఈ రోజు కాకపొతే రేపు బాగా రాస్తావు. ఇదిగో నీకు అక్షరాలు బాగా రావాలని డబుల్ రూళ్ళ నోటుపుస్తకం తెచ్చాను చూడు, ఇదిగో దీని మీద నికిష్టమని టాం అండ్ జెర్రీ బొమ్మ కూడా అంటించాను. బావుంది కదూ?" అని అమ్మ ఇన్ని మాటల మంత్రాలు జపిస్తే ఆనందం నింపుకోని చిన్ని మనస్సు ఉంటుందా? అందుకే నేనంటాను మాటే మంత్రమూ.

ఆటల పోటీల్లో మొదటి ప్రైజు రాలేదని బాధపడుతూ ఇంటికి చేరిన చిన్నారిని, "ఏమయింది నాన్నా? అలా వున్నావేం? ఓహో మొదటి ప్రైజు నీకు రాలేదా? అయితే ఏమిటి? నీకన్నా తను బాగా ఆడింది అందుకనే తను గెల్చుకొంది. నువ్వు మొదటి నుంచీ బాగానే పరిగెత్తావు. మధ్యలోకి రాగానే ప్రైజు నీకు రాదని నీ పట్టుని సడలించి వేసావు. అందుకనే బహుమతి చేజారింది. చివరి వరకు విజయం కోసం ప్రయత్నిస్తే పోయేదేమీ లేదు, విజయానికి ఒక మెట్టు చేరువవడం తప్ప. వచ్చేసారి మరలా ప్రయత్నించి చూడు నీకు మొదటి బహుమతి తప్పకుండా వస్తుంది." అని నాన్న కొద్దిగా కటువుగా, కొద్దిగా ప్రేమగా, కొంచెం ప్రేరణ ఇస్తే, వొంట్లోకి ఆవేశాన్ని నింపుకొని పాపాయి ఉంటుందా? వచ్చేసారి ఎలాగైనా సాధించి తీరాలి అని అనుకోని బుజ్జాయి ఉంటుందా? అందుకే నేనంటాను మాటే మంత్రమూ.

"అన్నయ్యా చూడు, వాడెవడో రోజూ నా వెనుకాలే వస్తూ నన్ను తెగ ఏడిపిస్తున్నాడు. నాకు భయం వేస్తోంది. నేను ఇంక ట్యూషన్ కి వెళ్ళను" అని భోరున ఏడిస్తే, "చూడు, ఈరోజు నేను ఉన్నాను కాబట్టి నేను వచ్చి వాడిని కొడుతాను. ఇదే నేను వెళ్ళిపోయిన తర్వాతో, లేక మేమెవరం నీకు తోడుగా లేక పోయినప్పుడో ఎదురైతే ఇలానే ఏడుస్తావా? భయం, భయం, ఈ భయం ఎక్కడో ఉండదు. నీలోనే ఉంది, అవసరమైనప్పుడు మన ధైర్యాన్ని దాచేసి, నీ శత్రువు చేతికి తను ఆయుధమై, నిన్ను ఒంటరిని చేసి ఓడిస్తుంది. అందుకని ముందర ఆ భయాన్ని మింగెయ్యి. ధైర్యం ఆటోమటిక్ గా నీ దగ్గరే ఉంటుంది." అని నిలువెల్లా ధైర్యాన్ని నింపితే, కన్నీరు తుడుచుకొని, ఎర్రబడ్డ కనులని రౌద్రంగా మార్చుకొని, తన శక్తిని చూపించాలనుకోని ఆదిపరాశక్తి ఉంటుందా? అందుకే నేనంటాను మాటే మంత్రమూ.

"మళ్లీ ఇంటర్వ్యూ పోయింది. వారికి అస్సలు ఎలా ఇంటర్వ్యూ చెయ్యాలో తెలిదు. నేను వెళ్ళింది టెస్టింగ్ కోసమైతే, నన్ను జావా ప్రశ్నలు అడిగారు. పోతే పోయింది, ఇది కాకపొతే ఇంకోటి." అని పక్కనున్న నేస్తంతో అంటే, "వచ్చే ఇంటర్వ్యూ కూడా పొతే అప్పుడు కూడా ఇది కాకపొతే ఇంకోటి అని అనుకొంటావా? నిన్ను జావా ప్రశ్నలు అడిగారు అని అంటున్నావు. నిజం చెప్పు నిన్ను ఎందుకు జావా ప్రశ్నలు అడిగారో నీకు తెలీదా? నీ ఓటమికి అవతలి వారిని ఎప్పుడైతే బాధ్యులని చెయ్యడం మొదలు పెడుతావో అప్పుడు నిజంగా నువ్వు ఓడిపోవడం మొదలు పెడుతావు. ఓటమిని నీ మీద వేసుకో, అది నీనుంచి పారిపోయేలా చెయ్యి. అప్పుడు విజయమే నిన్ను వెతుక్కొంటూ నీ దరించి చేరుతుంది." అన్న నేస్తం మాటలని స్ఫూర్తిగా తీసుకొని విజయం సాధించని పడతి ఉంటుందా? అందుకే నేనంటాను మాటే మంత్రమూ.

"అబ్బ రోజూ ఆఫీసులోను, ఇంటిలోనూ బండెడు చాకిరి చెయ్యలేక చచ్చిపోతున్నాను. పిల్లలేమో ఎక్కడివి అక్కడ, ఈయన కైతే అస్సలేమీ పట్టదు. ఇంట్లో నేనొక మనిషి నున్నానని, నేను ఆయన లానే కష్టపడుతున్నానని అస్సలు గుర్తించారా?" అని మనస్సులో పడే బాధని పసిగట్టినట్లు, "నువ్వెంత కష్టపడుతున్నావు! ఇంత చాకిరి అస్సలు ఎలా చెయ్యగలవు. ఇంత చేసినా నీ మొహాన ఆ చిరునవ్వు ఎప్పుడూ చెరిగిపోదు. నువ్వు కాబట్టి ఇంటిని ఇంత అందంగా, పిల్లల్ని ఇంత శ్రద్దగా పెంచుతున్నావు. అదే ఇంకెవరన్నా నీ ప్లేసులో ఉంటేనా? ఎప్పుడో పారిపోయి ఉండేవారు. నిన్ను భార్యగా పొందటం నిజంగా నా అదృష్టం" అన్న పతి మాటలకి తన కష్టాన్నంతా మరిచిపోలేని సతి ఉంటుందా? అందుకే నేనంటాను మాటే మంత్రమూ.

ప్రేమ వేరు - పెళ్ళి వేరా?

2008-09-30T16:44:00.000+05:30

నేనీమధ్య నా సహాధ్యాయిని అతని భార్యని (తను కూడా నా సహాధ్యాయే) కలవడం జరిగింది. వాళ్ళిద్దరిది ప్రేమ పెళ్ళి. కులం పేరుతో దూరం చెయ్యబోయిన పెద్దలనెదిరించి మరీ పెళ్ళి చేసుకున్నారు. అమ్మాయిది చాలా మెతక వైఖరి, అతనేమో విజ్ఞానఖని, ఆపదలో ఉన్నవారిని ఎంతకైనా తెగించి ఆదుకొంటాడు, ఎవరన్నా సహాయం అడిగితే లేదు అనకుండా ఇద్దరూ కలిసే చేస్తారు. అందుకే ఆ జంట get-to-gather ఏర్పాటు చేస్తే మా కాలేజి స్నేహితులంతా మిస్ కాకుండా హాజరు వేయించుకొంటాము. అతనితో ఎప్పుడూ వాదన జరపడం నాకొక సరదా. అలాంటి వాళ్ళతో వాదన జరపడం వల్ల నాకు ఎంతో కొంత జ్ఞానం పెరుగుతుందనే స్వార్ధంతో అతనితో వాదన జరుపుతాను.

అందరం భోజనాలు కావించి కబుర్లలో మునిగితేలుతున్నాం. ఇంతలో నాకొక డౌటు వచ్చింది (అదేమిటో బుర్రలో ఎప్పుడు సందేహాలు వస్తూనే ఉంటాయి), అదే అతని ముందు వుంచాను, "ప్రేమ-పెళ్ళి రెండూ వేరువేరునా? లేక రెండూ ఒకటేనా?" అని. అందరు తడుముకోకుండా రెండూ దాదాపు ఒకటే, ఒకటి ఇంకో దానిలో అంతర్భాగం (మాకెవ్వరికి అంత జ్ఞాన సంపద లేదులెండి) అన్నారు. ఇంచుమించు నా ఆలోచనా తీరు కూడా ఇదే. కాని అతను మాత్రం "రెండూ ఒకదానికొకటి సంభంధం లేని విషయాలు, వివరంగా చెప్పాలంటే ప్రేమ అనేది ఒక స్థితి, అలానే పెళ్ళి కూడా ఇంకొక స్థితి. మనిషి ఒక స్టేజి లోంచి ఇంకో స్టేజి లోనికి వెళుతాడు. కాకపొతే ప్రేమ ముందా? పెళ్ళి ముందా? అనేది అతని/ఆమె ఆలోచనలని బట్టి ఉంటుంది" అని అన్నాడు.

నేను ఊరుకుంటానా? "లేదు, రెండూ ఒకదానికొకటి సంభంధం లేని విషయాలు అని అంటున్నావు. కాని ఇప్పుడు మీ ఇద్దరిని కలిపి ఉంచేది ప్రేమా? లేక పెళ్ళా?" అని (అతి)తెలివిగా ప్రశ్నించాను. దానికి సమాధానం అతను చెప్పేలోపలే, అతని భార్య అందుకొని "కొంచెం నమ్మకం, ఇంకొంచెం ప్రేమ, మరికొంచెం పెళ్ళి, ఇంకా చెప్పాలంటే పూర్తిగా ఆకర్షణ" అని చెప్పింది (మా పిల్ల కొంచెం మెతకలా కనిపిస్తుంది కానీ తెలివైనదే) ఆ సమాధానం విన్న మా అందరికి ఏమీ అర్ధం కాలేదు. "ఆకర్షణా" అంటూ కళ్ళు పైకి తేలవేశాం. "అవును, ముమ్మాటికీ ఆకర్షణే", అంటూ అతను కొనసాగించాడు. "ఎంత పెద్ద ప్రయాణం అయినా చిన్న అడుగుతో మొదలవుతుందన్నట్లు, ఎంత చిన్న/పెద్ద బంధమైనా ఆకర్షణతోనే మొదలవుతుంది. నిజం చెప్పండి రేపు మీతో జీవితాన్ని పంచుకోబోయే వాళ్ళ మీద మీకు ఆకర్షణ లేదా (మాలో అప్పటికో కొంతమందికి ఎంగేజుమెంట్లు జరిగిఉన్నాయి)?".

ఇంతలో మాలో ఇంకొకరు అందుకొన్నారు, "నువ్వు చెప్పేది నిజమే కావొచ్చు, కానీ ఆకర్షణ పునాదిగా జరిగే ఈ ప్రేమ/పెళ్ళి నిలబడుతాయా?" అని అడిగారు. దానికి ఇద్దరు ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకొని, ఫక్కున నవ్వి, "నేను ఆకర్షణతో మొదలవుతాయి అని అన్నానే గాని చివరి వరకు అదే ఆకర్షణ ఉంటుందని చెప్పలేదుగా. పోను పోను ఈ ఆకర్షణ తగ్గి చివరకి వాళ్ళ మధ్య కొంచెం/పూర్తి గానో మానసికమైన అనుభంధం ఏర్పడుతుంది. ఈ అనుభంధం స్థిరంగా ఉన్నవాళ్ళు తమ మిగతా సగం కోసమే జీవిస్తారు, అది లేని వాళ్ళు మిగతా వాళ్ల సగం కోసం వెంపర్లాడుతారు" అని ముక్తాయింపు ఇచ్చాడు.

చర్చ దారి తప్పుతుందేమోననిపించి, "సరే ప్రేమ, పెళ్ళి రెండూ వేరు వేరు అయినప్పుడు మరీ మీ పెళ్ళి ప్రేమపెళ్ళి కదా? మరి ఇదేమిటి? (భలే తెలివి ఉంది కదా నాకు? :-) )" అని ప్రశ్నించాను. దానికి అతను "ప్రేమ ముదిరితే మా పెళ్ళి జరిగింది కాబట్టి దాన్ని ప్రేమ పెళ్ళి అంటున్నాం, నిజానికి పెద్దలు కుదిర్చిన పెళ్ళిళ్ళలో కూడా ఈ ప్రేమ అనేది ఉంటుంది, కాకపొతే వాళ్ళ మధ్య ఆ మానసిక అనుభంధం చాలా తొందరగా ఏర్పడుతుంది. ఎందుకు అనేది కొంచెం అనలైజ్ చేస్తే మీకే తెలుస్తుంది. కానీ ఒక అమ్మాయి అబ్బాయి ప్రేమలో ఉన్నా సరే వాళ్ల మధ్య సరైన మానసిక అనుభంధం ఏర్పడక పోవచ్చు, ఎందుకంటే వాళ్లు ప్రేమించుకొంటున్నాం అనే భావనని ప్రేమిస్తుంటారు. అందుకే చాలా ప్రేమలు పెళ్ళి వరకు వెళ్ళవు." అన్నాడు.

కానీ మేమందరం మా వాదనకే కట్టుబడి ఉన్నాం, ఎవ్వరమూ అతని వాదనని అంగీకరించలేదు. ఇదే అతనితో అన్నాం, "సరే మీరెవ్వరూ నాతో అంగీకరించం అంటున్నారు కాబట్టి మిమ్మల్ని రెండు ప్రశ్నలు వెయ్యోచ్చా?" అని అడిగాడు. "సరే" అని అన్నాం. "మొదటి ప్రశ్న, ప్రేమ, పెళ్ళి రెండూ ఒకటే అని మీరందరి అభిప్రాయం, కదా? మరి ప్రేమించుకొన్న వారందరూ పెళ్ళిళ్ళు ఎందుకు చేసుకోవడం లేదు? వాళ్లు ప్రేమించుకొంటున్నాం అన్న భావనని ప్రేమించారు అని ఇందాక నే చెప్పిన సమాధానం చెప్పొద్దు. అలా అయితే, చరిత్రలో గొప్ప ప్రేమలుగా నిలిచిపోయిన వారి పెళ్ళిళ్ళు ఎందుకు జరగలేదు?
రెండో ప్రశ్న, మన సమాజంలో ఎందుకు ఇన్ని పెళ్ళిళ్ళు విడాకుల దాకా వెళ్తున్నాయి? ప్రేమ పెళ్ళి రెండు కలిసి ఉంటే మరి వారెందుకు విడిపోవాలని నిర్ణయించుకొంటున్నారు?" ఈ రెండు ప్రశ్నలు విన్న తర్వాత మాలో అంతర్మధనం మొదలయింది. ప్రేమ పెళ్ళి రెండూ వేర్వేరా?

ఎర్ర బస్సిచ్చిన వెర్రి అన్నయ్య

2008-09-17T13:00:00.001+05:30

అది అమావాస్య ఆదివారం. ఎండ, ఫేటేల్మని రాబోయే ఉపద్రవానికి సూచికగా ఎర్రగా కాస్తూ ఉంది. నల్లని కాకులు, కర్ణకఠోరంగా అరుస్తూ అటుఇటు హడావుడి చేస్తూ తిరుగుతున్నాయి. రేపటి నుంచి మళ్ళీ స్కూలు మొదలు, అందుకే కాబోలు ఈ ఉపద్రవాలన్నీ అనుకొని అమ్మతో "అమ్మా చూడవే, ఈ రోజు బాలేదు, అందుకే వాతావరణం బాగా పొడిగా ఉంది, అందుకే ఇంకో మంచిరోజు చూసుకొని వెళ్ళి స్కూల్లో జాయిన్ అవుదాం" అని చెప్పా. పిచ్చి తల్లి నిజం కాబోలు అనుకొని, వాళ్ళమ్మతో, "చూడవే, ఇది ఇంత లేదు అప్పుడే వాతావరణం గూర్చి ఎంత అవగాహనో." అని చెప్పి చెంగుతో కళ్ళనీళ్ళు తుడుచుకొని సంబర పడింది. అంతలోనే ఉరుములేని మెరుపులా మా మామయ్య ఊడిపడ్డాడు. ఆయనకి మన గురించి బాగా తెలుసు, "అక్కా, నీ మొహమే. ఎండాకాలం ఎండ కాయక మరింకేం కాస్తుందే? కాకుల గోల ఎప్పుడు అలానే ఉంటుందే. నా మాట విని దీన్ని తీసుకోని బయలుదేరు లేకపోతే బావగారు చంపేస్తారు." అని మొత్తానికి మమ్మల్ని బయలుదేరదీసాడు.

మొత్తానికి మా అమ్మ నన్ను తీసుకోని, వాళ్ళమ్మ అంటే మా అమ్మమ్మ గారి ఇంటినుంచి బయలుదేరింది. మా మామయ్య దగ్గరుండి మరీ మా ఇద్దరినీ అప్పుడే వచ్చిన ఎర్ర బస్సేక్కించాడు. ఎర్రబస్సు అప్పటికే వలసపక్షులతో నిండిపోయిన ప్రజారాజ్యం పార్టీ ఆఫీసులా ఉంది. సీటుకోసం వెతుక్కొంటూ ఉండగా, అక్కా అంటూ అమ్మనెవరో పిలిచారు. అమ్మా అటు తిరిగి "నువ్వే సుద్దు, ఎలా ఉన్నావ్?" అంటూ ఆవిడ పక్కన ఉన్న కాస్త స్థలంలో ఆసినురాలయింది. "నేను బానే ఉన్నానే, నువ్వు ఎలా ఉన్నావ్? ఇది నీ కూతురా? ఇదేంటే ఇలా ఉంది బొత్తిగా అస్సలు నీ పోలిక లేదు. మన తెల్లావుకి పుట్టిన కర్రి దూడలా ఉంది." అంటూ ప్రశ్నల వర్షం గుప్పించింది. "నువ్వు ఎవరిని చూసి ఎవరనుకొంటున్నావే?" అంటూ మా అమ్మ (కొంపదీసి ఇది మళ్లీ చేపల వేటకి కానీ వెళ్ళి రాలేదు కదా? అనుకొంటూ) ఇటుతిరిగి చూస్తే పక్కనే ఎవరో నల్లపిల్ల నిలబడి ఉంది. "ఈ అమ్మాయెవరో నాకు తెలీదే, అదిగో అక్కడ నిలబడి ఉండే అదే మా చిన్నమ్మాయి. పెద్దమ్మాయిని తీసుకోని వాళ్ల నాన్న నిన్ననే వెళ్లిపోయారు. రేపటినుంచి మళ్లీ స్కూలు కదా అందుకని దీన్ని తీసుకోని ఊరికి బయలు దేరుతున్నా". అని మా అమ్మ ఆవిడ ఇమాజినేషన్ కి మళ్లీ ఛాన్స్ ఇవ్వకుండా గడగడా చెప్పేసింది. "ఓహో అలాగా" అని ఆవిడ నిట్టూర్చి, "ఇదిగోనే అక్కా వీడు నా కొడుకు, ఇక నుంచి మేము కూడా మీరుండే ఊర్లోనే ఉండబోతున్నాం" అని వాడిని మా అమ్మకి పరిచయం చేసింది. మా అమ్మ నన్ను పిలిచి, "ఇదిగో కలా, ఛాంగు భళా, ఈవిడ సుద్దు పిన్ని. ఇదిగో వీడేమో నీకు అన్నయ్య అవుతాడు." అని సినిమా చివర్లో అన్నాచెల్లెల్లని కలిపే క్యారెక్టర్ ఆర్టిస్టులా మా ఇద్దరినీ కలిపింది. ఇంతకీ చెప్పలేదు కదూ, ఆ ఎర్రబస్సిచ్చిన ఈ వెర్రి అన్నయ్య పేరు "సందిగ్ద్". వాడు కూడా పేరుకి తగ్గట్లు చాలా సందిగ్ధంగా నా చేతిలో చెయ్యి వేసి, అదో రకమైన అసందిగ్ధపు సందిగ్ధావస్థలో నవ్వినట్టు నవ్వాడు. మా అమ్మ చెవిలో చిన్నగా గొణిగాను, "అమ్మా వీడు నవ్వాడో ఏడ్చాడో అర్ధం కాలేదే".

అలా బస్సులో దొరికిన మా వెర్రి అన్నయ్య నిదానంగా మా స్కూల్లోనే, అది నా క్లాసులోనే జాయిన్ అయ్యాడు. ఇక చూసుకోండి నా కష్టాలు-నా కన్నీళ్ళు అనే ధారావాహిక సీరియల్ మొదలయింది. వాడిని నా క్లాసులోనే ఏల వేయవలె? వేసితిరిపో, అయినను మా అన్నగారని ఏల చెప్పవలె? చేరిన రోజు నుంచి నా పరువు తియ్యడం మొదలు పెట్టాడు. మా వాడికి కాస్త కూస్తా కాదు జీడిపాకం లెవెల్లో ఉంది తిక్క. వాడికి రైమ్స్ అవిఇవి మాములుగా చెబితే రావు, ఆయనకీ ఆక్షన్ చేసి చూపెడుతూ ఉంటేనే వస్తాయంట, ఇలాంటివన్నీ వాణ్ని స్కూల్లో జాయిన్ చేసేటప్పుడే చెప్పి మా అందరి ప్రాణాలు పైపైనే పోయేలా చేసింది వాళ్ళమ్మ. ఇక మా క్లాసులో ఎటువంటి రైమ్స్ నేర్పించాల్సి వచ్చినా, వాడికి కళ్ళముందర జరిగేట్టు ఆక్షన్ చేసి చూపించి ఆ రైమ్స్ నేర్పించే వాళ్ళు మా టీచర్లు. కొన్ని రోజులకి వాళ్ళకొక మహత్తరమైన ఐడియా తట్టింది, ఇక మాకు ఏ రైమ్స్ నేర్పించాల్సి వచ్చినా ముందర నా చేత ఆక్షన్ చేయించి తర్వాత అందరికి నేర్పించేట్టు. ఇక చూడండి నా పని, మరుసటి రోజు వాడికి నేర్పించాల్సిన పద్యం "జాక్ అండ్ జిల్ వెంట్ అప్ ద హిల్" మా తింగిరోడికి అర్ధమయ్యేదానికి, మా టీచర్లు నా చేత బెంచ్ ఎక్కించారు, చివర్లో దొర్లుకొంటూ వచ్చే సన్నివేశం కొరకు నా చేత క్లాస్ రూమ్ లో పొర్లుదండాలు కూడా పెట్టించారు. అది చూసి మా తిక్కలోడు చాలా తొందరగా రైమ్స్ నేర్చేసుకోన్నాడనుకొంటున్నారా? మా వాడు ఒక్క రైం నేర్చుకోవడానికి 3/4 రోజులు కనీసం పట్టేది. అన్ని రోజులూ నా పని బెంచ్ ఎక్కడం, పొర్లుదండాలు పెట్టడం ఇవే.

ఇలా నా స్కూలు జీవితం నిస్సారంగా సాగిపోతుఉండగా ఒకానొక రోజు నాకొక మహత్తరమైన అవకాశం వచ్చింది. మా స్కూలు ఆన్యువల్ డేస్ వచ్చాయి. మా క్లాసురూము భాధ్యతని నాకు అప్పగించి ఒక నాటకం వేసే భాద్యతను నా చిట్టి భుజాల మీద మోపారు. ఈ సంగతి తెలిసిన మరుక్షణం మా తింగిరోడు పరుగెత్తుకొంటూ నా దగ్గరికి వచ్చి "చెల్లీ, పిచ్చి తల్లీ, గోడమీది పిల్లి, పెరట్లో మల్లి, ఇది మన కుటుంబానికి పరువు ప్రతిష్టల సమస్య. ఎలాగైనా సరే మనం మన వంశగౌరవాన్ని నిలబెట్టాలి" అని నా కుడి చేతి బొటనవేలు నా చేతే కోయించుకొని వీరతిలకం రుద్దించుకొన్నాడు. మనం, ఓయబ్బో మా అన్న ఒట్టి తింగిరోడులా కనిపిస్తాడు కానీ, మహా మేధావే (అయినా మేధావులే అలా తింగిరోల్లలా కనిపిస్తారు అనుకొని) జబ్బలు చరుచుకొని రంగం లోకి దూకి, "ద్రౌపది వస్త్రాపహరణం" అన్న నాటకాన్ని వెయ్యాలని ప్రణాళికలు రచించాం. అందులో ద్రౌపది గా ఒక పిల్లవాన్ని, కృష్ణునిగా నన్ను, దుస్సాశనుడిగా (ఇదో దుస్సాహసం అని తర్వాత తెలిసింది) మా తింగిరోన్ని ఎంచుకొన్నాం. అందరూ రిహార్సల్స్ మొదలుపెట్టారు, డైరక్షన్ అంతా నాదే. మా తింగిరోడని చెప్పడం కాదు కానీ, వాడైతే మునుపటిలా సందిగ్ధంగా లేకుండా, అసందర్భంగా వికట్టహాసం చేస్తూ, అందరిని భయపెట్టే నటన ఇస్తున్నాడు. ఇక నాటకం సూపర్ హిట్టు అని అందరం తెగ సంబర పడిపోయాం.

ఎప్పుడెప్పుడా అని ఎదురుచూస్తున్న రోజు రానే వచ్చింది. ఒకొక్క తరగతి వారు వారి వారి ప్రదర్శనలు ఉత్సాహంగా ఇస్తున్నారు. ఇంతలొ స్టేజి పైనుంచి, ఇప్పుడు "ద్రౌపది వస్త్రాపహరణం" నాటకం మొదలవుతుంది అన్న అనౌన్సుమెంట్ వచ్చింది. అంటే రయ్యమని వెళ్ళి నాటకానికి కావలసిన అరేంజ్మెంట్స్ అన్ని చేసేసుకొన్నాం. తెర రయ్యిన లేచింది, మా తింగిరోడు ద్రౌపదిని జుట్టు పట్టుకొని ఈడ్చుకొని వచ్చే సన్నివేశం మొదలయింది. మా తింగిరోడు లాక్కొని రావడం ద్రౌపదికి పెట్టిన విగ్గు ఊడిపోయింది. అయినా మా వాడు ఆవేశంలో పట్టించుకోక అలానే ఈడ్చుకొని వచ్చి, ఎటువంటి ఆజ్ఞల కోసం ఎదురుచూడకుండా "వస్త్రాపహరణం" మొదలు పెట్టేసాడు. ద్రౌపది కృష్ణుని ప్రార్ధించే లోపుగానే ద్రౌపది వంటి మీదున్న చీర మొత్తం విప్పేసాడు. పాపం ద్రౌపది గా నటించిన అబ్బాయి శీలాన్ని నిలువునా నేలరాసేసాడు, నాటిక మొత్తం అభాసుపాలు చేసాడు. (ఇంకా నయం మేము అప్పుడు చాలా చిన్న వాళ్ళం కాబట్టి సరిపోయింది. లేకుంటేనా జనం రాళ్ళతో కొట్టి చంపేసేవాళ్ళు.) అలా నన్ను నమ్మి నా మీద ఉంచిన మహత్తర భారాన్ని చివరి వరకు మొద్దామనుకొన్న మా సందిగ్ధన్నయ్య విధి వక్రించి మరుసటి సంవత్సరం స్కూలు మారడం వలన నేను బ్రతికిపోయాను.

నాకు చిన్నప్పుడో కల ఉండేది !!

2008-08-27T17:25:00.002+05:30

అవునండి నాకు చిన్నప్పుడో కల ఉండేది, ఎలాగైనా అయ్యేయస్సో, ఐపియస్సో అయి అలా ఠీవిగా నడుచుకొంటూ వచ్చి మా నాన్న దగ్గర ఆశీర్వాదం తీసుకొన్నప్పుడు ఆయన కళ్ళలో కనిపించే మెరుపును చూడాలని మాత్రం కాదండి. ఆయినా ఆశీర్వాదం వంగి తీసుకొనేటప్పుడు కళ్ళలో మెరుపు ఎలా కనిపిస్తుందండీ నా ఖర్మ కాకపొతే. కల్పనా చావ్లా లానో, సునితా విలియమ్స్ లానో అంతరిక్షంలోకి వెళ్లి అక్కడ పిల్లి నడకలో, బుల్లి నడకలో చెయ్యాలని కూడా కాదు. నా చిన్ని కల, చేపలు పట్టే దానవ్వాలని ఉండేది. అయ్యో అమ్మాయ్ అదేం కల అని బోలెడు ఆశ్చర్యపోకండి. దానికి చాలా కథ ఉంది లెండి.

నాకు చిన్నప్పటి నుంచి చేపలంటే ప్రాణం, తినడం కాదు, అవి అటుఇటు ఈదుతూ ఉంటే వాటిని చూడటం అన్న మాట. అల్లానే మా ఇంటి పక్కన ఒక పెద్ద కొలను ఉండేది, ఎంత పెద్దది అంటే దాంట్లో బోలెడు చేపలు కూడా వుండేవి. నాకు ఊహ తెలిసినప్పటి నుంచి దాంట్లో చేపలని చూడటం ఒక అలవాటుగా మారిపోయింది, ఎంత పెద్ద అలవాటు ఇందిరమ్మ భజన, దేవుడి పాలన లాగా. ఎలాగైనా సరే చేపల్ని పట్టుకొని ఇంట్లో పెంచుకోవాలనే కల మొదలయ్యింది నాకు. ఇక మనం కొద్దిగా పెద్ద అయి నడవడం మొదలు పెట్టిన తర్వాత నా ఈ ఉత్సాహాన్ని గమనించిన పెద్దలు అటు వెళ్ళకుండా బాగా కట్టడి చేసారు. కానీ మనం ఊరుకుంటామా? ఒక మంచిరోజు చూసుకొని పెద్దల కళ్లు కప్పి కొలనులోకి దూకేసాం, మంచి మంచి చేపలు పట్టుకొని వచ్చి మా అమ్మకి చూపించాలని. కానీ తర్వాత ఏమైందో గుర్తులేదు.

కళ్లు తెరిసే సరికి ఎవరో నా జబ్బ పట్టుకొని ఉన్నారు, ఎదురుగా ఉన్న మా అక్కని "ఈ అమ్మాయి మీ అమ్మాయేనా?" అని అడుగుతున్నారు. అదేమో పెద్ద ఆరిందాలాగా "అబ్బే ఈ పిల్ల ఎవరో బాగా నల్లగా ఉంది. మా పిల్ల భలే తెల్లగా ఉంటుంది" అని చెప్పింది. అసలే చిరాకులో ఉన్న నేను, "యేనే, యేనే" అని ఏడవడం మొదలు పెట్టాను. ఈ కంగారులో మా అమ్మ వచ్చి నన్ను పరీక్షగా చూసి "అవును ఇది మా పిల్లే" అని నన్ను తీసుకెళ్ళి స్నానం చేయించడం మొదలు పెట్టి మెల్లగా అస్సలు విషయం రాబట్టుకొని ఒకటే నవ్వడం మొదలు పెట్టింది. అలా నవ్వడమే కాదు అందరినీ పిలిచి మరి విషయం చెప్పి ఒకటే నవ్వులు. ప్రతిపక్షాలు కూడా ఇంత కుట్ర చేసి ఉండవు, నాకే కానీ నోరు కానీ ఉంటే నువ్వు అమ్మవా, "లెజెండ్రీ"వా అని తిట్టిఉండేదాన్ని. ఇంతకీ అస్సలు సంగతి ఏమిటంటే, నేను కొలను, కొలను అని చిన్నప్పటి నుంచి భ్రమ పడుతున్నది కొలను కాదు పెద్ద మురికిగుంట అని, దానిలో తిరిగేవి చేపపిల్లలు కాదు దోమపిల్లల,కప్పపిల్లల లార్వాలు అని, మా అక్క నలుపు నలుపు అనుకొన్నది నలుపు కాదు అదంతా బురద అని తర్వాత తెలిసింది.

తర్వాత మళ్ళీ కల మారిపోయింది. మనం తీరికగా మొదటిసారి బడిలోకి అడుగెడినప్పుడు మా టీచరమ్మ అలా కుర్చీలో కూర్చొని మన పేరు, ఊరు అన్నీ రాసుకొంటూ ఉంటే మా నాన్న వినయంగా నిలబడి సమాధానం చెబుతుంటే అబ్బో చెప్పొద్దూ నాకు బోలెడు ఆశ్చర్యమేసింది. అంతే వెంటనే డిసైడు అయిపోయాను ఎలాగైనా రేప్పొద్దునే ఆ కుర్చీలో కూర్చోవాలని. అంటే మర్నాడు ఎగాదిగా లగెత్తుకొంటూ వచ్చి ఆ కుర్చీలో కూర్చొన్నా, కాస్సేపటికి మా టీచరు వచ్చి "ఏమే, ఇంత లేవు అప్పుడే నా కుర్చీ కావలసివచ్చిందా నీకు?" అని లాగి పెట్టి ఫటేలుమని ఒక్కటి పీకింది, అంతే ఆ దెబ్బతో మన కళ్లు తెరుచుకొన్నాయి, ఆ కుర్చీలో కుర్చోవాలంటే మనం తొందరగా పెద్దవాళ్ళం అయిపోవాలనీనూ, కళ్ళజోడు పెట్టుకోవాలనీనూ, చేతిలో బెత్తం ఉండాలనీనూ, ఆ బెత్తంతో అందరినీ కొట్టాలనీనూ. ఇంతలో ఏదో పని ఉందని మా టీచరు పక్కకు వెళ్లారు, సరిగ్గా అప్పుడే మన చూపు పక్కన ఉన్నవాడి మీద పడింది. వాడేమో యమా సీరియస్ గా పలక మీద అ, ఆ లు, జలుబు చేసిన ముక్కును తుడుచుకొన్న చేతిని ఎలా గౌను కి రుద్దుకొంటామో అలా అరిగిపోయిన బలపంతో తెగ రుద్దేస్తున్నాడు. అంతే ఫటీల్మని ఒక్కటి పీకాను బెత్తంతో, వెధవ ఒక్క దెబ్బ కూడా ఓర్చుకోలేక ఏడుపు లంకించుకొన్నాడు. ఆ ఏడుపు సునామీ దెబ్బకి అందరు కొట్టుకొచ్చి మా క్లాస్ రూమ్ లో పడ్డారు. ఏమయిందని అడిగితే వాడు నా మీద కంప్లైంట్ చేసాడు. నేనేమో బుద్దిగా, "టీచరు మలేమో, మలేమో వాడు లుద్దటం ఆపేస్తాడేమోనని కొట్టా." అని చెప్పాను, తన్నులు తిన్నాను. ఎలా కొట్టారంటే చిన్న పిల్లనని చూడకుండా అలా కొట్టారు. అప్పుడు మళ్ళా డిసైడు అయిపోయా, ఎలాగైనా తొందరగా పెద్ద టీచరునై మా టీచరుని బాగా బెత్తంతో కొట్టాలని.

కానీ అనుకొన్నవన్నీ జరగవు కదండీ? మళ్ళీ ఇంకో కల మొదలయింది నాకు. ఒక రోజు సాయంకాలం ప్రోద్దుగూంకే వేళ మనం వసారాలో కూర్చొని అరిగిపోయిన బలపాలు తింటూ మధ్య మధ్యలో కొద్దిగా మట్టిని నంజుకొంటూ హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకొంటున్నాం. ఇంతలో నా కళ్ళ ముందు ఒక మహోత్తర, మహోన్నత, రసరమ్య సిద్ధిని కలిగించే దృశ్యం ఆవిష్కృతమయింది. మా బామ్మ గేదెను కట్టివేసి, ఆ దాని పోడుగులోంచి పాలు పితుకుతున్న దృశ్యం నాకు కనిపించి నోట మాట రాలేదు. అంత నల్లని గేదే దగ్గరనుంచి అంత తెల్లని పాలు ఎలా వస్తాయో అర్ధం కాక కాలం స్తంభించి పోయింది. అంతే మనం వెంటనే రంగం లోకి దిగాం, "బామ్మ, బామ్మా నేను కూడా పాలు తీస్తాను." అని చిన్నపిల్ల ముద్దుగా అడిగితే ఎవరు మాత్రం కాదంటారు? కాని మా బామ్మ మాత్రం కాదనింది. అంతే ఎలాగైనా నేను పాలు పితకాలని డిసైడు అయిపోయా.

అలా మెల్లగా ఒక రోజు మా బామ్మ పాలు పితికి అలా పక్కకి వెళ్ళగానే, చంద్రబాబు అధికారం కోసం వెయిట్ చేస్తున్నట్లు, ఇందిరమ్మ పటం కోసం రాజశేఖరుడు వెయిట్ చేస్తున్నట్లు, మా బామ్మ పక్కకు ఎప్పుడూ వెళుతుందా అని వెయిట్ చేస్తున్న నేను చటుక్కున ఒక చిన్న గ్లాసు పట్టుకొని ముందుకు ఉరికాను. ఆదరాబాదరాగా దాని పొడుగు మీద చెయ్యి వేసాను. అంతే ఏం జరిగిందో గుర్తులేదు, కళ్ళ ముందు పంచరంగుల నక్షత్రాలు. తెలివి వచ్చేసరికి మంచం మీద పడుకొని ఉన్నా. చుట్టూరా అందరు, పాపం ఏమైందా అని ఆత్రుతగా ఎదురు చూస్తున్నారు. చటుక్కున లేచి కూర్చున్నా, అబ్బ నెప్పిగా ఉంది అని చెబుదామనుకొన్నా, కానీ ఎయిర్ పిల్లో లోంచి గాలి పోయినట్లు మాట తుస్సుమని పోయింది. లగెత్తుకొని వెళ్లి అద్దంలో చూసుకొంటే నాగార్జున సాగర్ గేట్లు నీల్లేనప్పుడు ఎత్తేస్తే ఎలా వుంటుందో అలా ఉంది నా మొహం, ముందర రెండుపళ్ళు ఢాం. అంతే మళ్ళీ జన్మలో గేదెపాల జోలికి వెళితే ఒట్టు.

ఇంకా బోలెడు కలలు మిగిలి పోయాయి, తర్వాత తీరికగా ఉన్నప్పుడు రాసి పెడుతాలెండి. అందాకా మీకేవన్నా చిన్నప్పటి కలలు మిగిలి ఉంటే అవి ఇక్కడ పంచుకోండి.

ఆ నిమిషాన

2008-08-19T11:55:00.001+05:30

ఆ క్షణాన, కనులు నేలపైకి వాలిపోయెనే,
ఆ క్షణాన, శ్వాస బరువై ఎద ఆగలేకపోయెనే,
ఆ క్షణాన, ధ్యాస కరువై మది తాళలేకపోయెనే,

ఆ సమయాన, ఉచ్ఛ్వాశ నిచ్ఛ్వాశ అదుపుతప్పెనే,
ఆ సమయాన, మౌనం మౌనంగా నన్నావరించెనే,
ఆ సమయాన, సన్నిధిలోని ఘడియలు క్షణాలయ్యెనే,

ఆ నిమిషాన, పాదం పదపదమంటూ తహతహలాడినే,
ఆ నిమిషాన, చిరుచెమటలు ముచ్చెమటులుగా మారినే,
ఆ నిమిషాన, అధరాలు వణికి, మాటల ద్రవ్యం తొణికెనే,

ఆ క్షణం కనులు కనులు కలిసి అనిమేషమైన వైనం.
ఆ సమయం మౌనం మౌనం మాట్లాడుకున్న తరుణం.
ఆ నిముషం రుధిరవర్ణాల అధరాలు కంపించిన విధం.

తెలుగుదనం

2008-08-12T15:29:00.001+05:30

(అస్సలు నా స్మృతిపదంలో మెదులుతున్న తేటతెలుగు అనుభవాలని మీతో పంచుకోవాలని ఉన్నా, నాకు మాత్రం ఇది రాసేలా ప్రోత్సాహాన్నిచ్చింది మాత్రం, భుజాన బండెడు పుస్తకాలు మోస్తూ, వాటిని మొయ్యటం కోసం బూస్టు, హార్లిక్సు తాగి, స్కూల్ కి బస్సులో వెడుతూ, ఏదో బందిఖానాలోకి వెళుతున్నట్టూ, దారిన పోయేవారిని అమాయకంగా చూసే పసిపిల్లలు. వారిని చూస్తే నిజంగా జాలి వేస్తుంది. తల్లిదండ్రులు వారి వారి కలలని తమ ఉహాలోకంలోకి బలవంతంగా చొప్పిస్తే వాటిని తీర్చడంకోసం తమ బాల్యాన్ని పణంగా పెడుతున్న వారిని చూస్తే జాలికాక మరేం వస్తుంది? నిజంగా ఎంత ఆనందమైన బాల్యాన్ని వారు కోల్పోతున్నారో అని ఓ నిట్టూర్పు విడిచి నేను మళ్ళీ నా పనుల్లో పడిపోయినా అప్పుడప్పుడు ఆ బాధ మనస్సులో తొలుస్తూనే ఉంటుంది అందుకే ఇది తెలుగుదనం మీద రాసినా కాని అంతర్లీనంగా నా బాల్యం కనిపిస్తుంది. ఇక చదవండి మరి.)
=====================================================================================
తెలుగుదనం,
అస్సలు ఈ పదం, కాదు కాదు, తెలుగు అన్న పదం వినిపిస్తేనే కనులలో ఎంత వెలుగొస్తుందో? మదిలో ఎంత జిలుగు వస్తుందో? ఉహల్లో ఎన్ని ఉసులోస్తాయో? మీకెవ్వరికన్నా ఇలానే అనిపిస్తుందా? అలా అనిపిస్తే ఆ గొప్పదనం మనది కాదు, ఈ పదానిది. తనలో పట్టుపరికిణి అంత అందాన్ని, పల్లె మనస్సులంత అమాయకత్వాన్ని, వాలుకనుల సోయగాత్వాన్ని దాచుకున్న ఈ పదం గొప్పదనమే అంత. దీని గురించి చెప్పడం, రాయడంతో బాటు వర్ణించడం అంటే అరిటాకులో, వేడి వేడి అన్నం, కొద్దిగా నెయ్యి కాసింత ఆవకాయ వేసుకొని ఎక్కడన్నా పచ్చని పైరులో, జలపాతంలా నీటిని వదిలే మోటరు పంపుసెట్ల మధ్యన వనభోజనం చేస్తే ఎలా ఉంటుందో అలా ఉంటుందన్న మాట.

నా చిన్నప్పుడు మా కుటుంబం అంతా మా అమ్మమ్మ గారి ఉరిలో ఉండేది. అక్కడ మాదంతా ఒక పెద్ద ఉమ్మడి కుటుంబం. ఎంత పెద్దది అంటే కృష్ణవంశీ సినిమాల్లో ఉంటుందే అంత పెద్ద కుటుంబం అన్న మాట. పెదనాన్న వాళ్ళ కుటుంబం, బాబాయి వాళ్ళ కుటుంబాలు, మామయ్యలు-అత్తమ్మలు, అమ్మమ్మ-తాతయ్య, నానమ్మ-తాతయ్య ఇలా అందరం కలిసి ఒకే లోగిలిలో ఉండేవాళ్ళం. అందరితోపాటు వాళ్ళ పిల్లలు కూడా కలిసి మెలిసి ఉండేవాళ్ళం. చిన్నప్పుడు పుస్తకాల్లో చదువుకున్న "కలిసి ఉంటే కలదు సుఖం" అన్న మాటకి అర్ధం అప్పుడు తెలిసేది కాదు, ఇప్పుడు ఆరోజుల్ని తలుచుకొంటే అర్ధమవుతుంది.

మా ఇంటిముందర ఎదురుగా ఒక కొండ, దాని మీద మా ముత్తాతల, ముత్తాతల, ముత్తాతల, (and so on, నిజంగా ఎప్పటిదో నాకు తెలీదు) ముత్తాతలు నిర్మించిన రామాలయం ఒకటి ఉంది. దానికి దాదాపు నూరేళ్ళ చరిత్ర ఉండేది. రావణసంహారం అనంతరం రాముడి ఆగమన వార్తను మోసుకెళ్ళిన హనుమంతుడు, దారిలో ఎక్కడో కొంతమంది సన్యాసులు రామభజన చేస్తుంటే విని అక్కడ ఆగి కాస్సేపు వారితో జేరి రామభజన చేసి తర్వాత అయోధ్యకు బయలు దేరి వెళ్ళిపోయాడంట. ఆంజనేయుడు దిగిన స్థలంలోనే ప్రస్తుతం నేను చెప్పిన రామాలయం వెలిసిఉంది. ఆలయం అంటే ఎలా ఉండాలో, ఎలా ఉంటే అది ఆలయం అవుతుందో ఈ ఆలయాన్ని చూసి తెలుసుకోవలసిందే. చుట్టూ ప్రహరీ, మధ్యలో కోనేరు, నేను రాముడి దాసుణ్ణి అని సగర్వంగా తల ఎత్తి నిలబడి ఉన్నట్లుందే ఎత్తైన ధ్వజ స్తంభం, 108 మెట్ల కాలిబాట ఇలా ఆ ఆలయం శోభిల్లుతూ ఉండేది. కోనేటిలోని నీరు మా (పసిపిల్లల) నవ్వులంత స్వచ్ఛంగా, తియ్యగా వుండేవి.

ఉదయాన్నే మేడ మీది గదిలో నిదురించే మా మొహాలపై పడే నీరెండ చురుక్కుతో, అప్పుడే వినిపిస్తున్న పక్షుల కిలకిలరావాలతో, అలా గాలిలో తేలుతూ, M.S. సుబ్బలక్ష్మి గారి శ్రావ్యమైన కంఠం నుంచి జాలువారిన "కౌసల్యా సుప్రజా రామా.." సుప్రభాతపు మహత్తుతో ఆవులించుకొంటూ లేచే నాకు, ఆలయం పక్కనుంచి అప్పుడే ఉదయిస్తున్న భానున్ని చూడటం ఎంతో హాయిగా ఉండేది. అప్పుడే పూజ అయిపోతుందేమో వెనువెంటనే గుడిగంటల ధ్వని నా చెవుల చేరేది. వెనువెంటనే మేడ పైనుంచి దిగే నాకు మా లోగిళ్ళలో పరచిన అందమైన రంగవల్లులు, వాటి మధ్యలో కొలువు దీరిన గొబ్బెమ్మలు కనిపించేవి. అప్పటికే లేచి, తల స్నానాలు చేసేసి, కొప్పున తువాళ్ళు చుట్టుకొని, నొసటున కుంకుమ ధరించి, నుదుటి మీద పడే ముంగురులను మణికట్టుతో పైకి దోసుకుంటూ, పాదాలపై కూర్చొని ముగ్గులు తీర్చే అందరూ కనిపించేవారు. అలానే మెట్ల మీద కూర్చొని నాగార్జునసాగర్ వద్ద వొంపులు తిరిగిన కృష్ణవేణమ్మలా అలా అలా చేతిని మెలికలు తిప్పుతూ, అక్కడక్కడ విను వీధిలో మెరిసిన తారకల్లా కనిపించే చుక్కలని కలుపుతూ వారు గీసే ముగ్గులని చూడటం ఎంతో బావుండేది. "ఏంటే అమ్మాయ్? అలా కూర్చొని ఉండటమేనా? ఈ సంవత్సరమన్నా ముగ్గులు గీయడం నేర్చుకుంటావా? లేక మళ్ళీ నాకు రాదు అని చెతులెత్తేస్తావా?" అంటూ ఆట పట్టించే మామయ్య గొంతుతో ఈ లోకంలోకి వచ్చే నాకు, అక్కడి అందరి నవ్వులు బాగా ఉక్రోషం తెప్పించేవి. నా ఉక్రోషం చూసి అందరూ నవ్వుకోనేవారు. ఆ నవ్వులకి మనం ఇంకా బాగా ఉడుక్కొనేవాళ్ళం.

ఇలా అందరం ఈ సందడిలో ఉండగా, వీధిలో హరిదాసు కీర్తన వినిపించేది. అంటే చటుక్కున వంటింట్లో దూరి, నా చిట్టి చేతుల్లో పట్టి నన్ని బియ్యం తీసుకొని వీధిలోకి వెళ్లి ఆయనకోసం ఎదురుచూసే దాన్ని. ఆయన రాగానే బియ్యం వేద్దామని మనం ఎంత ప్రయత్నించినా నాకేమో ఆయన తలమీద ఉన్న గిన్నె అందేది కాదు. నేను నాప్రయత్నంలో ఉండగానే, మా నాన్నగారు వచ్చి నన్ను ఎత్తుకొని ఆ బియ్యం వేసేలా సహకరించేవారు. ఇంతలొ మా నానమ్మ కూడా వచ్చి చేటలో తెచ్చిన బియ్యం హరిదాసు గారికి సమర్పించేది. ఆయనలా వీధి చివర కనుమరుగయ్యేంతవరకు చూసి ఇంట్లోకి వెళ్ళి దంతవధాన, స్నానాది కార్యక్రమాలను ముగించుకొని వచ్చేదాన్ని. స్నానం చేసి గదిలోకి రాగానే అమ్మ నాకోసం తీసి పెట్టిన పావడా,జాకెట్టు వేసుకొని తడికురులను ఆరబెట్టుకోవడం కోసం వసారాలోకి వెళ్ళిపోయేదాన్ని. అక్కడ వసారాలో మా తాతయ్య చదివే భాగవతంలోని "ఎవ్వనిచే జనించు.." వింటూ, సూర్యునికి ఎదురుగా నిలబడి కురులని ఆరబెట్టుకొంటుంటే ఏదో తెలియని హాయిగా ఉండేది. ఇంతలొ నేనున్నానంటూ కమ్మని గారెల వాసన నా నాసికకు తగిలేది, అంతే మనం రయ్యిన వంటింట్లోకి దూరి "తింటే గారెలే తినాలి వింటే భారతమే వినాలని" మా మాస్టారు చెప్పారు, కాబట్టి ముందర నాకు గారెలు పెట్టండి తర్వాత భారతం వింటాలే అని చెప్పి ప్లేట్ పట్టుకొని నిలబడే దాన్ని. అందరు ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుతూ నా ప్లేటులో గారెలు వడ్డించేవారు, మనం తినిపెట్టేవాళ్ళం.

ఈ కార్యక్రమం ముగియగానే, అందరితో కలిసి గెంతులు (ఔట్ డోర్ గేమ్స్) అదేనండి ఆడుకోవడానికి తుర్రుమనే వాళ్ళం. అక్కడ కోతి బాచ్ మా కోసం రెడీ గా ఉండేది. అందరం కలిసి తొక్కుడుబిళ్ళ, కోతి-కొమ్మచ్చి, అష్టాచెమ్మ, దొంగ-పోలీస్ ఇత్యాది ఆటలన్నీ ఆడుకోనేవాళ్ళం. మేమిలా ఆటల సందడిలో ఉండగా, "డు-డు బసవన్న, అయ్యగారికి దండం పెట్టు, అమ్మ గారికి దండం పెట్టు" అంటూ బసవన్న మేళం వినిపించేది. అంతే అందరం అటుపరిగెత్తి బసవన్న చేసే విన్యాసాలని అబ్బురంగా చూసే వాళ్ళం. బసవన్న అలా వెళ్ళగానే కొండదొరలు, సోది చెప్పేవాళ్ళు వచ్చేవారు. వారి చేత సోది చెప్పించుకోవడం ఒక మరపురాని అనుభూతి. నేనా అనుభూతిలో కనులు మూసుకొని ఉండగానే "బుస్స్ బుస్" మని ఏదో శబ్దం వినిపించేది. ఏమిటా అని చూద్దును కదా నాగుపాము. వళ్ళంతా కాస్సేపు జలదరించినా, అది తన పడగ విప్పి నాట్యంతో మమ్మలందరిని మైమరపించేది. మేమా మైమరుపులో ఉండగానే జంగం దేవరలు వచ్చేవాళ్ళు. వాళ్ళ కనికట్టుతో, మాటల గారడీలతో, హస్తలాఘవంతో మమ్మల్ని మంత్రముగ్దుల్ని చేసేవాళ్ళు. ఇంతలో నకనకలాడుతూ ఆకలి మొదలయ్యేది. మొత్తం కుంటుంబంలోని మగవాళ్ళు, పిల్లా, జెల్లా, ముసలీముతకా అందరం ఒకేసారి భోజనానికి కూర్చొనే వాళ్ళం. నానమ్మ-అమ్మమ్మ ఆధ్వర్యంలో పెదమ్మ, అమ్మా, పిన్ని, అత్తయ్యలు అందరూ వడ్డిస్తుండగా అరటి ఆకుల్లో కొంచెం వేడి వేడి అన్నం, దానిలోకి మరగ కాచిన నెయ్యి, ముద్దపప్పు, కొద్దిగా ఆవకాయతో కడుపారా తిని బ్రేవ్ మని తెన్చేవాళ్ళం. ఆ భోజనం గుర్తొస్తే ఇప్పటికీ నోటిలో నీళ్ళూరుతాయి.

ఇలా భోజనం చెయ్యగానే వెనువెంటనే నిద్ర వచ్చేసేది. హాయిగా అమ్మమ్మ పక్కన పడుకొని కథలు చెప్పించుకొంటు నిద్రలోకి జారుకొనేదాన్ని. మెలుకువ వచ్చేసరికి సాయంత్రం అవుతూఉండేది. వెంటనే లేచి మళ్ళీ ఆటలు మొదలు పెట్టేవాళ్ళం. అలా ఆది ఆది అలసి సొలసి ఇంటికి చేరేవాళ్ళం. ఇంటికి చేరగానే మరలా స్నానం ముగించుకొని మొత్తం కుటుంబం అంతా ఒక దగ్గరికి చేరేవాళ్ళం. అందరూ పెద్దవాళ్ళు కబుర్లు చెప్పుకొంటూ ఉంటే, ఆడవారంతా ప్రమదావనంలో విహరిస్తూ ఉండగా, మేమంతా అదే చిన్న పిల్లలమండీ, అచ్చంగాయ, పులి-మేక వగైరా ఇండోర్ గేమ్స్ ఆడుకొనేవాళ్ళం. అటు తిరిగి ఇటు తిరిగి చూస్తే మరల భోజనాల వేళ అయ్యేది. భోజనం కానించి, మమ్మలందరిని ఒక చోట కూర్చోబెట్టి మా తాతయ్య ఆరోజు ఎందుకలా ఆనందంగా గడిపామో దాని గురించి వివరించేవారు. ఆరోజు గురించి మీకు నేను మళ్ళీ ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కర లేదనుకొంటాను. ఎందుకంటే అది మన తెలుగువారి అచ్ఛమైన, స్వచ్ఛమైన అచ్ఛతెనుగు పండగ, పెద్దపండగ అదేనండి మన సంక్రాంతి.

అమ్మో అల్లరా?

2008-08-05T14:13:00.000+05:30

అమ్మో అల్లరా..
ఈ మాట వింటే మా అమ్మ చీపురు తిరగేస్తుంది. అయినా నేను, మా అక్కా, మా స్నేహితులు తెగ అల్లరి చేసే వాళ్ళం. గోడలెక్కడం, తోటల్లోకి దూరడం, సైకిల్లెక్కి ఉరంతా బలాదూరు తిరగడం అబ్బో చెప్పలేనన్ని అల్లరి పనులు, చెప్పలేనంత అల్లరి. ఈ మా అల్లరి దెబ్బకి "అల్లరి" మా ఇంటిపేరు, బాచ్ పేరు అయిపొయింది. కానీ నే చేసిన అల్లరి గురించి చెప్పాలంటే నేను పదోతరగతి చదువుతున్న రోజుల్లోకి వెళ్ళాలి మరి, వస్తారా రండి సరదాగా అలా నేను పదోతరగతి చదువుతున్న రోజుల్లోకి వెళ్దాం. మీ మొహం ముందర చూపుడు వేలు పెట్టుకొని రయ్యి, రయ్యి మని సవ్యదిశలో (అదే నండి clock-wise లో) ఓ 10 సార్లు, అపసవ్యదిశలో (anticlock-wise లో) ఓ 20 సార్లు తిప్పుకోండేం.

పదోతరగతి, మాకది అల్లరి గది, మా అల్లరి దెబ్బకి మా మాష్టార్ల బతుకు అధోగతి, ఇప్పటివరకు మాదెబ్బకి వారి జీవితంలో లేదు పెద్ద పురోగతి. ఇది మా అల్లరి కథ సంక్షిప్తంగా చెప్పాల్సి వస్తే. మా బాచ్లో మొత్తం ఏడుగురు ఉండేవాళ్ళం. రామాయణంలో హనుమంతుడొక్కడే కిష్కింధకాండ జరిపితే అశోకవనం అంత నాశనం అయితే, ఈ కలియుగంలో మొత్తం ఏడుగురు ఆడహనుమతులం కిష్కింధకాండ జరిపితే, మా బడి అనే అశోకవనం ఇంకెంత నాశనం అయ్యుంటుందో మీరూహించగలరా?

మా బాచ్లో కల్పన అనే అమ్మాయుండేది, బాగా చదివేది, అలానే బావుండేది కూడా (ఇది నిజం). తనవెంట ఒకబ్బాయి పడేవాడు. ఓ రోజు స్కూలు వదిలిన తర్వాత అందరం కలిసి ఇంటికి బయలు దేరాం, అప్పుడే కొత్త మోడల్స్ BSA సైకిళ్ళు రిలీజు అయ్యాయి. ఆ అబ్బాయేమో తన కొత్త సైకిలు పట్టుకొని మా దృష్టిని ఆకర్షించేదానికి మా ముందర అటు ఒక రౌండు, ఇటొక రౌండు తెగ కొడుతున్నాడు. చూసి చూసి ఇక భరించలేక మా కల్పన, "ఇక చాలురా, పడతావ్" అంది. అంటే వెంటనే ప్రపంచ శాంతి దినోత్సవం రోజు సీమ బాంబు పేలితే ఎంత ఎఫ్ఫెక్టు వస్తుందో అంత సౌండు. ఏమయిందా అని అందరం అటు వెళ్లి చూసాం. అక్కడ కొత్త సైకిలేమో ఆ అబ్బాయి మీద, ఆ అబ్బాయేమో బురదగుంటలో. ఒక్క క్షణం అర్ధం కాలేదు, అర్ధం అయ్యాక అందరం ఒకటే నవ్వు. అంతే ఆ అబ్బాయి మళ్లీ మా కల్పన వెనుక కనిపించలేదు. అలా కనిపించని దానికి ఇప్పటికీ బాధపడుతుంటాం, ఒక మంచి బాడిగార్డుని మిస్ అయ్యామేమో అని. ఇలా చిన్ని చిన్ని అల్లర్ల మధ్య (చాలానే ఉన్నాయి కాని, స్థలాభావం వల్ల రాయలేక పోతున్నా) మా పదోతరగతి హాయిగా గడిచిపోయింది.

తర్వాత మేమంతా ఇంటర్మీడియట్ ఒకే కాలేజీలో చేరాం, ఇంటర్మీడియట్ కాస్త గర్ల్స్ కాలేజి అవడం వల్ల మా అల్లరి, ఆ రెండేళ్ళ మాజీవితం ఉప్పులేని పప్పులా చాలా సప్పగా సాగిపోయింది. ఇంటర్వెల్ లో రేగిపండ్లు తిని మిగిలిన గింజలు (మా కాలేజి కాస్త మెయిన్ రోడ్డు మీద ఉండేది లెండి) దారిన వెళ్ళే అబ్బాయిల మీద వెయ్యడం, వాళ్ళకి ఎవరు వేసారో అర్ధం కాక అమోమయం గా చూసుకొంటూ ఉంటే నవ్వుకోవడం ఇలాంటివి చేసేవాళ్ళం. అయితే ఒకసారి ఎవరో వచ్చి మా ప్రిన్సిపాల్ కి ఈ విషయం మీద కంప్లైంట్ ఇచ్చారు. అంతే ఆవిడకి ఇదంతా ఎవరు చేస్తున్నారో అర్ధం అయ్యి వెంటనే మా బాచ్ ని పిలిచి క్లాసు తీసుకొన్నారు. మేము రెండురోజులు ఏమీ అల్లరి చెయ్యకుండా కామ్ గా ఉండిపోయాం, కానీ కుక్కతోక వంకర కదా? ఇలాంటి అల్లరి మధ్య మా జీవితాన్ని నిర్దేశించే పరీక్షలు వచ్చాయి. అబ్బో అందరం మా ఇంట్లోనో, వేరే వాళ్ళ ఇంట్లోనో కూర్చొని combined study మొదలు పెట్టాం. మమ్మల్ని అలా చుసిన మా అందరి parents, కళ్లు తిరిగి, బిపి తెచ్చుకొని హాస్పిటల్ లో జాయిన్ అయిపోయారు. కానీ మేము మాత్రం, హార్లిక్స్, బూస్టో, కాఫీయో, టీయో తాగి తెగ కబుర్లు చెప్పుకొని, వాగి వాగి అలిసిపోయి, నోరునెప్పి పుట్టి పడుకొనే వాళ్ళం. ఇన్ని combined studies మధ్య మా పరీక్షలు రాసేసాం, అందరం పాస్ అయిపోయాం (ఎలానో మీకు తెలుసు కదా? అదేలెండి తెగ కాపీలు కొట్టి).

ఇలా పాస్ కావడమే మా జీవితానికి పెద్ద టర్నింగ్ పాయింట్ అవుతుందని తెలిస్తే అస్సలు పాస్ అయ్యేవాళ్ళమే కాదు. మా సంగతి తెలిసిన మా parents అందరూ మా ఫ్యామిలీ ఫ్రెండ్స్ అయిన మా అంకుల్ వాళ్ల కాలేజీలో పడేసారు. అక్కడి నుంచి మొదలయ్యాయి మా జీవితానికి ఫులుస్టాప్ లేని కండిషన్లు, కష్టాలు. management కి తెలిసిన వాళ్ళమని లెక్చరర్లందరూ మమ్మల్ని చాలా జాగ్రత్తగా గమనించే వాళ్లు. ఏ చిన్న అల్లరి పని చేసినా ఇంటికి వెంటనే తెలిసిపోయేది. అంతే ఇంట్లో పెద్ద సీనే జరిగేది. మా అమ్మ కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకొని, (అదేమిటో background లో "టుటు తుయ్య్ తుయ్యమ్" అంటూ మ్యూజిక్ automatic గా వినిపించేది నాకు) "నీ చదువు కోసం నాన్న గారు ఎంత కష్టపడుతున్నారో చూడు, నువ్విలా అల్లరి పనులు చేసి ఆయన పరువు తీస్తే ఎలా చెప్పు?" అని కొద్దిగా కరుణరసాన్ని పలికించేది. అంతే మనం ఢామ్మని పడిపోయే వాళ్ళం, "ఇక అల్లరి చేయనమ్మా, బాగా చడువుకొంటా" అని చెప్పి చదవాలని వెంటనే పుస్తకాలు తీసేదాన్ని. కానీ ఆ పుస్తకాల మీదున్న బూజుదుమ్ముల దెబ్బకి మనకు ఆగకుండా తుమ్ములు మొదలయ్యేవి. వెంటనే మా నానమ్మ, మా అమ్మని పట్టుకొని "ఎందుకే అమ్మాయ్, చిన్న పిల్లని అలా కష్టపెడుతావ్" అని నాకు సపోర్ట్ వచ్చేది. అంతే మనకు జ్ఞానోదయం అయ్యి మళ్లీ ఏ కోతిపని చెయ్యాలా అని ఆలోచించడం మొదలు పెట్టేదాన్ని. ఆలోచన రావడం ఆలస్యం మా గుంపులో తీర్మానాన్ని ప్రవేశపెట్టి, చర్చించి అమలుజేసేసేవాళ్ళం.

ఇలా జీవితం మూడు అల్లరి ఆలోచనలు, ఆరు కోతిపనులతో హాపీగా గడిచిపోతూ ఉండగా, ఒకరోజు, మాకు maths slip test పెట్టారు. అమ్మో అవి లెక్కలా? కానే కావు, నా జీవితంలో చిక్కులు, నా బ్రతుకులో తొక్కలు, నా కర్ధంకాని ముక్కలు, నా బుర్రలో మొలవని మొక్కలు అని నా మనస్సు ఘోషిస్తుంటే, మా సారు మాత్రం అవును అవే నీ జీవితానికి దిక్కులు అన్నట్టుగా మా వైపు చూస్తూవున్నారు. ఎలాగోలా అందరం కలిసి కాపీ కొట్టిరాసాం (మనలో మనమాట, అందరూ నా పేపర్లోనే చూసి రాశారు, మీ మీద ఒట్టు, ఇది నిజం). తరువాతి రోజు మాసారు వచ్చి అందరినీ దగ్గరికి పిలిచి correction చేసిన పేపర్లు ఇస్తున్నారు. మా బాచ్లో వాళ్ళందరికీ మంచి మార్క్స్ వస్తున్నాయి. అది చూసి మనం అహో భళా బాలా, లెక్కలంటే లేదు నీకు చిక్కు. ఇక అందరికి నీవే దిక్కు అని మనస్సు ఆనందంతో నాట్యం చేస్తుండగా నా పేరుని పిలిచారు. అయ్ అని ఎగురుకొంటూ వెళ్ళాను కదా, నాకేమో 40% కూడా రాలేదు, ఇలా కాదు అమ్మాయ్, నువ్వు ఇలా చెయ్యకూడదు, ఇలా చెయ్యాలి, ఇదిగో ఇక్కడ ఈ equation లో తప్పు చేసావ్, అని నే చేసిన తప్పులు చెబుతూ ఉంటే, నాకు కోపం వచ్చేసి "ఏంటి సార్ మీరు, నా దాంట్లో కాపీ కొట్టిన వాళ్ళకి మంచి మార్క్స్ వేస్తారు, నాకు మాత్రం వెయ్యరు. పైగా ఇదిగో ఇక్కడ తప్పుంది, అక్కడ తప్పుంది అని చెబుతారా?" అని ఒసేయ్ రాములమ్మ టైపులో రెచ్చిపోయి ఇక "సార్ల దుర్మార్గాలు నశించాలి. మా పేపర్లు మేమే రుద్దుకొనే హక్కును మాకు కల్పించాలి. కాపీ కొట్టుకొనే హక్కును 33% రిజర్వేషన్ లో ప్రవేశపెట్టాలి. పుస్తకాలు చూసి రాసుకొనే హక్కును చట్టబద్దం చెయ్యాలి" అని డిమాండ్లనంతా వినిపించాలని డిసైడ్ అయిపోయాను. కానీ ఆవేశంలో మా కాపీల బ్రహ్మ రహస్యాన్ని బయట పెట్టానన్న సంగతి మర్చిపోయాను. అంతే తర్వాత మా వాళ్ళందరి చేతిలో నాకు బడితపూజ జరిగిందనుకోండి అది వేరే విషయం.

ఇలా అల్లరి చేస్తూ, చేయిస్తూ హాయిగా ఉండగా, ఒకరోజు మా బాచ్ లో ఒకరికి love letter వచ్చింది. దాన్ని లవ్ లెటర్ అనవచ్చొని, లవ్ లెటర్ ని అలా కూడా రాస్తారని మాకెవ్వరికి తెలీదు. మొదలు ఎలా పెట్టాడంటే, "నేను పదో తరగతి రెండు సార్లు తప్పాను. ఎలాగోలా డిగ్రీకి వచ్చాను. నీకు, నాకు హైటులో తేడా ఒక అడుగు, నువ్వు నేను కుర్చోనే బెంచికి మధ్య తేడా ఒక అడుగు, నీకు నాకు మధ్య చదువులో తేడా ఒక అడుగు, మొదటి రోజు నిన్నుచూసినప్పుడు నీకు నాకు మధ్య దూరం ఒక అడుగు. నువ్వంటే నాకెంత ఇష్టమో నన్నడుగు." ఇలా అంతా అడుగులతో నింపేశాడు. దాన్ని అందరం కలిసి చదివి తెగ నవ్వుకొన్నాం. ఆ అమ్మాయిని తెగ ఏడిపించాం, లెటర్ రాసిన అతన్ని బెదిరించాం. కానీ అతను కొన్ని రోజులకే ఒక ట్రైన్ ఆక్సిడెంట్లో చనిపోయాడు. ఈ సంఘటన గుర్తుకు వస్తే మనస్సు కొద్దిగా బాధతో నిండిపోతుంది. ఇలా జీవితంలో బోలెడన్ని హాపీడేస్ , జాలీడేస్ కొన్ని ఏడిపించిన డేస్.
(ఇవన్ని ఎవరికీ చెప్పకండేం. వీటిని ఇక్కడే చదివి, వీటిని ఇక్కడే వదిలి వెళ్ళిపొండి. పొరపాటున మా అమ్మకి కానీ, నాన్నకి కానీ తెలిసిందా నా బతుకు గోవిందా.)

నిరీక్షణం

2008-07-30T17:27:00.002+05:30

నిశీధి వేళలో వేకువ కోసం వెతుకుతున్నా
చేజారిన స్వప్నం మెలుకువకి ఎదురవుతుందేమోనని !!

అలలై పొంగిన కన్నీటి చారికల వెంబడి పరిగెడుతున్నా
సంతత బాష్పబిందువుల కెరటాలు ముంచెత్తుతాయేమోనని !!

శిలలై, పెదవి దాటని మాటలకోసం తడుముకొంటున్నా
ప్రతిక్షణం నిరీక్షణంలో క్షణాలు యుగాలవుతాయేమోనని !!

కాలపు గమన గడియారం చేసే సవ్వడిని భరించలేకున్నా
ప్రతిఎడబాటు తీక్షణంలో నిముషాలు శరాఘాతాలు అవుతాయేమోనని !!

మిగిలిన జ్ఞాపకపు పుస్తకంలో ప్రతి పుటనీ వెతుకుతున్నా
ప్రతిఅక్షర వీక్షణంలో గుండెగదిలో ముద్రించుకొన్న పాదముద్రలు ఉన్నాయేమోనని !!

మసకబారిన కనులతో ఎదలో దాగిన ప్రతి ఉత్తరాన్నీ చదువుతున్నా
మిగిలిన శిలాక్షరాలు అంతం కాని శోకపు ఉప్పెనని నిలుపుతాయేమోనని!!

కాలం ఆగని ఈ క్షణం

2008-07-23T12:01:00.002+05:30

ఇది చదివే ముందర కాలం ఆగిన ఆ క్షణం చదవండి.
===============================================================

కాలం ఆగని ఈ క్షణం
===============================================================

సీనియర్ల గుంపు ఎదురయ్యి మమ్మల్నందరిని కాంటీన్ కి తీసుకెళ్ళి బాగా క్లాసు పీకారు. "కాలేజీలో ఎమన్నా ప్రాబ్లం ఉంటే కాలేజీ లోనే solve చేసుకోవాలి, అంతేకాని వాటిని ఇంటి దాకా తీసుకెళ్ళి అనవసరమైన issues చెయ్యకూడదు" అంటూ ఏవేవో లెక్చర్లు ఇచ్చారు. వీరికేం తెలుసు అందరూ వీరిలాగా ప్రతి విషయాన్ని తేలికగా తీసుకోలేరు కదా? తొందరలోనే freshers-day పార్టీ అయిపోయింది. ఇక సీనియర్లందరూ మంచి ఫ్రెండ్స్ అయిపోయారు.

ఇలా మనం కాలేజీ చదువు వెలగబెడుతున్నప్పుడు, మధ్య మధ్యలో నాకేమన్నా doubts వస్తే మా అనురాధా ఆంటీ వాళ్ళ తమ్మున్ని అడిగేదాన్ని ఫోన్ లోనే లెండి. అతను ఓపికగా అన్నీ వివరించి చెప్పేవాడు. అలా "మీరు" లోంచి నెమ్మదిగా "నువ్వు" లోకి మారి మేమిద్దరం మంచి ఫ్రెండ్స్ అయిపోయాము. అతనితో మాట్లాడుతుంటే ఎన్నో విషయాలు తెలిసేవి. చాలా అల్లరిగా కనిపించినా అతని అలోచనాధోరణి నాకు ఆశ్చర్యమనిపించేది. పైకి ఎంతో అల్లరి చిల్లరిగా కనిపించేవారు లోపల ఎంతో ఆలోచనాపరులై ఉంటారు అన్న వాక్యం నా ఈ నేస్తాన్ని చూస్తే నిజమే అనిపించేది. కుటుంబం పట్ల, సమాజం పట్ల నిబద్దతతో ఉండాలి అనేవాడు. అతను నాకు నేస్తం కానంతవరకు కాలేజీకి వెళ్లి రావడం, ఫ్రెండ్స్ తో కబుర్లు, సినిమాలు ఇవే మన లోకంగా ఉండేవి. అనవసరంగా డబ్బు నీకోసం వృధా చేసే బదులు ఎవరన్నా ఆకలితో ఉన్నవారికోసం వెచ్చించొచ్చు కదా అనేవాడు. అవును నిజమే కదా అనిపించేది నాకు. కాని మరుసటి రోజు అంతా మామూలే. ఈ విషయం నేను నిజాయితీగా అతనికి చెబితే "మనిషి ఎవరో చెబితే మారడు, తన కేర్పడిన అనుభవాల ద్వారా మాత్రమే మారతాడు. నువ్వు ప్రయత్నించు మారేదానికి. కొంచెం social responsibility అలవరుచుకో. నీ దగ్గరున్నది అంతా పక్కన వాడికి ఇవ్వనక్కరలేదు. ఎంతో కొంతైనా పర్లేదు. అది పక్కన ఉన్నవారికి ఉపయోగపడితే చాలు." అని చెప్పేవాడు. "మనిషి ఎవరో చెబితే మారడు, తన కేర్పడిన అనుభవాల ద్వారా మాత్రమే మారతాడు" అన్న అతను చెప్పిన వాక్యం నా చిట్టిబుర్రలో ఇప్పటికీ నిలిచిపోయింది. ఇలా నా కాలేజీ చదువు పూర్తి అయిపొయింది. ఉద్యోగ ప్రయత్నాలకోసం మొట్టమొదటిసారిగా అమ్మానాన్నల్ని, పుట్టి పెరిగిన ఊరిని వదిలి హైదరాబాదు రావలసి వచ్చింది. "నీకే ప్రాబ్లం వచ్చినా మా తమ్మున్ని కాంటాక్ట్ చెయ్యి. వాడు నీకే సహాయం కావలసి వచ్చినా చేస్తాడు" అన్న అనురాధా ఆంటీ మాటల్ని నెమరువేసుకుంటూ కన్నీరు ఉబుకుతుండగా, మనస్సును ఎవరో మెలిపెట్టినట్లుండగా, తడబడుతున్న అడుగులతో హైదరాబాదులోకి అడుగుపెట్టాను.

హైదరాబాదులో ఎవ్వరూ సరిగ్గా తెలియదు, దూరపుబంధువులున్నా వారు నిజంగా చాలా "దూరపు"బంధువులే. హైదరాబాదే సరిగ్గా తెలియకపోతే ఇక ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు ఏం మొదలు పెడతాం చెప్పండి? కాని నాకీ ప్రశ్నే ఎదురుకాలేదు. నా నేస్తం నాకన్నా సీనియరు అవడం వల్ల, తను already హైదరాబాదులో 4 సంవత్సరాలునుంచి ఉండటం వల్ల నాకేం పెద్దగా సమస్యలు ఎదురు కాలేదు. ఏయే కోర్సులు join కావాలి, interviews కి ఎలా prepare కావాలి, ఎక్కడెక్కడ freshers కి openings ఉన్నాయి మొదలైన విషయాలన్నీ నాకు వివరంగా చెప్పేవాడు. చెప్పడమే కాదు నన్ను దగ్గరుండి మరీ interviews కి తీసుకెళ్ళేవాడు. కానీ మనం వెలగ పెట్టిన చదువుకి మనం first round అంటే written test కే బయటికి వచ్చేసేవాళ్ళం.

ఇలా కొన్ని ప్రయత్నాలు విఫలం అయ్యాక తను నా ప్రయత్నాలలోని "seriousness" ని కనిపెట్టాడు. ఒకరోజు తన ఫ్రెండ్స్ సర్కిల్ లోని కొంతమందిని నాకు పరిచయం చేసాడు. అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలు నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ సంతోషమంతా తమదే అన్నట్టుగా వున్నారు. వాళ్ళతో ఆరోజు చాలా హ్యాపీగా గడిచిపోయింది. ఆరోజు నా కెదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చొని అతను చెప్పిన మాటలు నాకిప్పటికీ గుర్తే. "చూసావా? వీళ్ళంతా ఎంత ఆనందంగా ఉన్నారో? ఈ ఆనందానికి కారణం డబ్బు. అవును ఆర్ధికభధ్రత. ఇంత చదువూ చదివి, ఆ ఏదో చెయ్యాలి కాబట్టి ఉద్యోగం అన్నట్టుగా ప్రయత్నిస్తే నీ ప్రయత్నాలలో seriousness ఉండదు. 100% ట్రై చెయ్యకపోతే మనం ఏదీ సాధించలేము. కొన్ని ప్రయత్నాలలో నువ్వు సఫలం కానంత మాత్రాన నువ్వు నిరాశ పడనక్కరలేదు. అంతకన్నా మంచి అవకాశం మనకోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంటుంది అని తెలుసుకో. నువ్వు ప్రయత్నం చేశావా లేదా అన్నది ముఖ్యం కాదు, ఎంత serious, sincere గా దానికోసం ప్రయత్నించావు అన్నది ముఖ్యం." అని అన్నాడు. "నేనేం చెయ్యను? నాకు సరైన అవకాశం రావడం లేదు" అన్నాను. అతను కొద్దిగా నవ్వి "తప్పుల్ని అవతలివారి మీదకో లేదా పరిస్థితుల మీదకో నెట్టేసే వారంటే నాకసహ్యం. నీకు అవకాశం రాలేదంటే లోపం ఎక్కడో నీలోనే ఉంది. అదేమిటో ముందు చూసుకో, దాన్ని సరి చేసుకో." అన్నాడు. ఆ మాటలు నా మీద బాగా ప్రభావం చేసాయి. నాలో కసిని, పట్టుదలను పెంచాయి. నాలో లోపాలు సరిచేసుకోవడం మొదలు పెట్టాను. అంతే ఒక నెల లోపుగానే ఒక పెద్ద MNC లో job వచ్చింది. ఆరోజు నాకన్నా ఎక్కువగా అతనే సంతోషపడ్డాడు. ఇక మా అమ్మానాన్నల సంతోషానికైతే అవధుల్లేవు. ఇలా ఆనందంగా, అందంగా సాగిపోతున్న జీవితంలో అనుకోని ఒక పెద్దమలుపు.

అమ్మ దగ్గరినుంచి ఫోన్, వెంటనే బయలుదేరి ఊరికి రమ్మని. నానమ్మకు బాలేదేమోనని హడావుడిగా వెళ్ళాను. కాని అక్కడ జరిగిన విషయం తెలుసుకొని మాట రాక నిలుచుండి పోయాను. నా కంటి నుంచి ఒక్క చుక్క కూడా నీరు కారలేదు. అది నిర్వేదమో, నిర్లిప్తతో, వైరాగ్యమో ఏమిటో మరి. నన్నో చంటిపాపలా భావించి నా వేలు పట్టుకొని నన్ను జీవితంలో నడిపించిన నేస్తం అక్కడ అసువులు బాసి అందరికి అశ్రువులు మిగిల్చాడు. "చనిపోతే కళ్ళు దానమివ్వమని చెప్పాడమ్మా. మా అందరి చేత కూడా సంతకాలు పెట్టించాడు. కాని ఇలా వెళ్ళిపోతాడనుకోలేదు". అంటూ అక్కడ ఏడుస్తున్న నా నేస్తపు అమ్మని సముదాయించడం ఎవరి వల్లా కాలేదు.

గొంగళిపురుగు నెమ్మదిగా తన రూపాన్ని వదిలి అందమైన సీతాకోకచిలుక రూపాన్ని సంతరించుకున్నట్లు నేను కూడా నెమ్మదిగా ఒక అమాయకమైన యువతి నుంచి అందమైన వ్యక్తిత్వం అంటూ సంతరించుకున్నానంటే అది నా నేస్తం చలవే. "అనాధలకు సహాయం చెయ్యి, నీకోసం కొంత, సమాజం కోసం మరికొంత, దేశం కోసం అంతా" అంటూ అతను చెప్పిన మాటల్ని నేనెప్పుడు మరచిపోలేను. "అందమైన భావనలు మనస్సులోనే ఉండకూడదు అవి మదిని దాటి, కలంలో ఇంకులా మారి, ఎన్నటికి చెరిగిపోని శిలాక్షరాలవ్వాలి, ఎదలో బీజాక్షరాలవ్వాలి." అంటూ నన్ను ఎన్నడూ రాయమని ప్రోత్సహించే నా నేస్తం, ఇప్పుడు నే రాసే రాతల్ని చూసి స్పందించేదానికి నా పక్కన లేడు. "కన్నీరు చాలా విలువైనది అది మన కంటి నుంచి జాలు వారితే ఆవలి వ్యక్తి నిజంగా చాలా విలువైన వారవ్వాలి. అంత విలువైన వారెప్పుడూ నిన్ను ఏడిపించరు కాబట్టి కన్నీరు అనవసరంగా వారి కోసం కార్చకు" అంటూ నా కన్నీళ్ళు తుడిచే నేస్తం ఇప్పుడు నా కన్నీళ్ళు తుడవటానికి నా ఎదుట లేడు. మా స్నేహం చూసి కాలానికే కన్ను కుట్టిందో లేక మంచివారెప్పుడూ తొందరగా ఈ పాడులోకంనుంచి వెళ్ళిపోతారు అన్న మాట నిజమో లేక ఎవరి నిర్లక్షమో లేక ఎవరి పాపమో లేక ఇది నాకు శాపమో నా నేస్తం సెలవంటూ ఈ లోకాన్ని వదిలి రెండు సంవత్సరాలైంది.
============================================================
ఇది జ్ఞాపకం కూడా కాదు, జ్ఞాపకం అంటే అప్పుడప్పుడు మదిని తట్టేది. నేను నా నేస్తాన్ని మరిచిపోతేగా తను నాకు జ్ఞాపకం అయ్యేది. నేస్తం ఈ అందమైన జీవితం నువ్వు పెట్టిన భిక్షే మరి. నీకు అశ్రుఅంజలి ఘటిస్తూ..
నీకే అంకితం.
-కల.
============================================================

కాలం ఆగిన ఆ క్షణం

2008-07-23T09:15:00.001+05:30

జ్ఞాపకాలని అక్షర బద్దం చేద్దాం రండి అన్న మహేష్ గారి పిలుపు విని నేను రాద్దాం అనుకొన్నా. కానీ ఎన్ని జ్ఞాపకాలని రాయను? నాలో నాకే తెలియకుండా నిద్రాణమై ఉన్న జ్ఞాపకాలెన్నో. నాతో కబుర్లు చెప్పేవి కొన్ని, నా చేత కమ్మని కలలని కనిపించేవి కొన్ని, నా చేత నవ్వుల్ని రువ్వించేవి కొన్ని, నా చేత కవితలు రాయించేవి కొన్ని, కానీ ఇన్ని జ్ఞాపకాలు నాకున్నా నాచేత కన్నీరు పెట్టించేది మాత్రం ఒక్కటే. ఆ జ్ఞాపకాన్నే అక్షరబద్ధం చేయాలని అనుకొన్నా. కానీ రాయాలంటూ మొదలు పెడితే కలం కదిలితేగా. ఎలాగో ఒకలా కలం కదిలించడం మొదలుపెడితే చాలు అశ్రువులు అలా రాలిపోతూనే ఉన్నాయి. అతికష్టం మీద నా ఈ మరచిపోలేని జ్ఞాపకాన్ని మీముందర ఉంచుతున్నాను.

===============================================================

కాలం ఆగిన ఆ క్షణం.===============================================================
"కలా, వీడు మా పిన్ని కొడుకు. I-CET ranker. నీకు సీనియర్ అవుతాడు". అన్న అనురాధ ఆంటీ పిలుపుతో వాళ్ళింట్లో కూర్చొని పేపర్ చదువుతున్న నేను తలెత్తాను. నా ఎదురుగా ఇంచుమించు ఓ ఆరడుగుల రూపం, టవల్ భుజాన వేసుకొని ఓ చిర్నవ్వుతో. నేను సమాధానంగా ఓ చిన్న చిర్నవ్వు నవ్వాను. అంతలోనే ఆ రూపం "స్నానం చేసి వస్తాను. మళ్లీ మాట్లాడుకుందాం" అంటూ వెళ్ళిపోయింది. నవ్వుల గురించి కవులు చాలా రకాలుగా వర్ణించారు. కానీ ఈ నవ్వు నా స్మృతిలో ఇంకా మెదులుతూనే ఉంది. అవునూ మీరెక్కడైనా కళ్లు నవ్వడం చూసారా? నేను చూసాను, ఆ రూపం కళ్ళతో నవ్విన నవ్వు నాకిప్పటికీ గుర్తే మరి.

ఈ లోపల మీకు అనురాధ ఆంటీ గురించి చెప్పాలి. వాళ్ళు మా ఇంట్లో బాడుగకి వచ్చి అప్పటికి 2 సంవత్సరాలు అయింది. అనురాధ అంటే స్నేహం అంట. మా ఆంటీకి ఆ పేరు వాళ్ళ అమ్మ నాన్న కర్రెక్టుగా పెట్టారు. వాళ్ళు మా ఇంట్లో join అయిన 2 రోజులకే మా తాతయ్య (మా నాన్నా వాళ్ల నాన్న. నాకీ మాత్రం తెలుగు అబ్బిందంటే అంతా ఆయన చలవే. నన్ను ఒడిలో కూర్చోబెట్టుకొని ఒకొక్క పద్యం చదివి వినిపిస్తూ దాని తాత్పర్యంతో సహా చెప్పేవారు) చనిపోయారు. ఆ రోజంతా మా ఇంట్లో దీపం వెలగలేదు, ఎవ్వరమూ సరిగ్గా భోజనం కూడా తీసుకోలేదు. అప్పుడు మా ఆంటీ వచ్చి మా అందరికీ కాఫీ కలిపి ఇచ్చి మేమందరం సరిగ్గా భోజనాలు చేసేట్టు చూసుకొన్నారు. మాది రెండతస్థుల భవనం. కింద రెండు portions ఉంటాయి. పైన మా కుటుంబం అంతా ఉంటుంది. కింద ఉండే రెండు portions లో ఒక దాంట్లో అనురాధ ఆంటీ వాళ్ళు ఇంకో దాంట్లో సుమా ఆంటీ వాళ్ళు ఉంటారు. సుమా ఆంటీ వాళ్ళు అప్పటికి join అయ్యి చాలా సంవత్సరాలు అవుతున్నా మా తాతయ్య చనిపొయ్యారని తెలిసి కూడా పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కానీ మా అనురాధ ఆంటీ మమ్మల్ని బాగా దగ్గరుండీ మరీ చూసుకొన్నారు. ఈ ఒక్క సంఘటన చాలు అనురాధ ఆంటీ మనస్తత్వం ఏమిటో చెప్పడానికి.

ఈ రెండు సంవత్సరాలలో ఆంటీ మా కుటుంబంతో బాగా కలిసిపొయ్యారు. ఆంటీకి ఇద్దరు చిచ్చర పిడుగులు. ఒకరేమో బాబు ఇంకోరేమో పాప. ఇల్లంతా పీకి పందిరి వేసే టైపు. ఆంటీ ఎప్పుడు బాబుని తిడుతూనే ఉంటారు, ఎలా అంటే "అబ్బా వీడితో వేగలేక చస్తున్నా. వీడి కన్ని వీళ్ళ మేనమామ బుద్దులే వచ్చాయి". అప్పట్లో ఈ మేనమామ ఎవరో నాకర్ధం అయ్యేది కాదు. ఇదిగో ఇప్పుడు అర్ధం అయింది, ఈ శాల్తీనే అని. ఇంతలో బాత్రూం తలుపు తీసిన శబ్దం, ఆ రూపం తల తుడుచుకుంటూ అలా నడిచి వచ్చి నాకెదురుగా వున్న కుర్చీలో ఆశీనమైంది. అతన్ని ఈ లోపులో కొద్దిగా పరిశీలనగా చూసాను. ఆలోచనలతో కొద్దిగా ముడుతలు పడ్డ విశాలమైన నుదురు, ఆ నుదిటిమీద అల్లర చిల్లరగా పడే జుట్టు, నవ్వితే చొట్టలు పడే బుగ్గలు, పర్లేదు పిల్లాడు బానే ఉన్నాడు కాకపొతే కొద్దిగా కాదు, కాస్త బాగా మాసిన గడ్డం ఒకటి అడ్డంగా అని నేను అనుకొంటూ ఉండగా, ఇంతలో అతను తలెత్తి చిన్నగా నవ్వి "ఏమిటి నా గడ్డం గురించి ఆలోచిస్తున్నారా?" అని అడిగాడు. నేను అదిరిపడ్డాను. మొహం చూసి లేకపొతే కళ్ళను చూసి మనస్సు లోపలి భావాలను చెప్పొచ్చు అన్న సంగతి నాకు తెలుసు కానీ, ఇలా సూటిగా నా ఆలోచనలని చదివెయ్యడం నాకు చాలా ఆశ్చర్యమేసింది. కానీ నా భావాలేమి కనిపించనివ్వకుండా చిన్నగా నవ్వి ఊరుకున్నాను. "ఏం చెయ్యను? నేను షేవింగ్ చేసుకున్న ప్రతిసారీ ఎవరో ఒకరు నీకు గడ్డమే అందం రా అని చెబుతూంటే ఇక షేవింగ్ జోలికి వెళ్ళడం మానేసాను" అని అన్నాడు.

"సరే కానీ మీదే కాలేజీ?" అన్న అతని ప్రశ్నకు నేను నా కాలేజీ వివరాలందించాను. మా కాలేజీ పేరు వినగానే "ఓ ఆ కాలేజీనా? దాంట్లో మా ఫ్రెండొకడు ఉన్నాడు. మీకు సీనియర్. మీకే problem కానీ help కానీ కావలసి వచ్చినా వాడిని contact అవ్వండి. నేను కూడా వాడికి చెబుతాలెండి" అని వెంటనే తన mobile తీసి అతనికి call చేసి పలానా అంటూ నా details అన్ని ఇచ్చి "ర్యాగింగ్ అంటూ నాకు కానీ చెప్పిందా నీ తోలు తీస్తానురా" అని ఒక చిన్న సైజు వార్నింగ్ లాంటిది ఇచ్చేసాడు. కాస్త నా ముందర ఎక్కువ చేస్తున్నాడనిపించినా, నేనేమో సీనియర్లు ఎవరన్నా తెలిసుంటే రాగింగు తప్పించుకోవచ్చు కదా అనుకొని అన్నింటికీ బుద్దిగా తలూపాను. అలా అతనితో పరిచయం ఏర్పడింది. తను హైదరాబాదులో ఏ కాలేజిలో చదివేది, ఎక్కడ ఉండేది అని తన వివరాలు చెప్పాడు. ఆ రోజే రాత్రికి హైదరాబాదు వెళ్తున్నానని కూడా చెప్పాడు. ఇంతలొ మా అమ్మ పిలవడంతో తన దగ్గరినుంచి శెలవు తీసుకొని మా ఇంటికి వెళ్ళిపోయాను.

మరుసటి రోజు కాలేజీకి బయలు దేరాను ఆతను చెప్పిన మా సీనియరు పేరును గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ. నేను, నా ఫ్రెండు అలా కాలేజీలో అడుగు పెట్టగానే సీనియర్ల గుంపు మమ్మల్ని అడ్డగించింది. పలానా చెయ్యమని, పలానా వారిలాగా మాట్లాడమని, డాన్స్ చెయ్యమని, పాట పాడమని ఇలా ఏడిపించారు. కానీ నేను వారిలో కాస్త లీడర్ లాగా కనిపిస్తున్న వ్యక్తి దగ్గరకెళ్ళి "సర్ ఇక్కడ విజయ్ అంటే ఎవరు?" అని అడిగాను. "ఎందుకు?" అని బుల్లెట్ లాగ వచ్చింది ప్రశ్న అవతలి పక్కనుంచి. దానికేమో నేను తింగిరి దాని లాగా "నేను పలానా వారి ఫ్రెండుని. ఆతను విజయ్ ని కలవమని చెప్పాడు. అందుకని" అని అంటూ నసిగాను. కానీ నాకేం తెలుసు సీనియర్లు ఎవరన్నా తెలుసు అంటే రాగింగు ఇంకాస్త ఎక్కువ చేస్తారని అందులోనూ అమ్మాయిలకి ఈ బాధలెక్కువ అని. అంతే అక్కడ సీను మొత్తం మారిపోయింది. అందరు నన్ను చుట్టిముట్టి మిగతా వారినందరినీ క్లాసులకి వెళ్ళిపొమ్మని చెప్పి నన్ను ఏడిపించారు చూడండీ అబ్బో అది తలుచుకుంటే ఇప్పటికీ నాకు వణుకు వస్తుంది. నాకు తర్వాత తెలిసింది నేను తింగిరి దానిలాగా వెళ్లి అడిగిన వ్యక్తే విజయ్ అని, తను మా ఫ్రెండు అని చెప్పింది అతనేనని.

ఆ రోజు కాలేజీ నుంచి ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత నేను ఒకటే గోల మా ఇంట్లోవాళ్ళతో, నేను కాలేజీకి వెళ్ళనంటే వెళ్లనని. ఇంట్లోవాళ్ళు నన్ను మెల్లగా సముదాయించి విషయం ఏమిటో కనుక్కొని అనురాధ ఆంటీకి చెప్పారు. ఆంటీ వాళ్ళ తమ్ముడికి call చేసి మాట్లాడారు. "నేను చెబుతాను వాడికి. అయినా కాలేజీలో ఇలాంటివన్నీ మామూలే. పర్లేదు వెళ్ళమనండి" అని చెప్పాడని ఆంటీ చెప్పారు. సరే ఎలాగోలా తర్వాతి రోజు కాలేజీకి వెళ్లాను. ఆ రోజు ఎవ్వరూ మా జోలికి రాలేదు. కాలేజీ వదిలారు, నెమ్మదిగా అందరం ఇంటి దారిబట్టాం. హమ్మయ్యా ఇక మా జోలికి ఎవ్వరూ రారు అనుకొంటుండగా.........

==============================================================
ఈ జ్ఞాపకాన్ని అక్షరబద్ధం చేద్దామనుకొంటే మది పైని శిలాక్షరాలు అలా అలలా పొంగిపొర్లి పోతున్నాయి అందుకని దీని కొన్ని భాగాలుగా రాద్దమనుకొంటున్నాను. ఇదే మొదటి భాగం అనుకోని చదవండి. తొందరలోనే చివరి భాగాన్ని మీకందిస్తాను. దీన్ని చదివి మీ అమూల్యమైన అభిప్రాయాలని/ప్రోత్సాహాన్ని అందిస్తే అదే పదివేల వరహాలు.
===============================================================

ఉంటుందా?

2008-07-21T13:04:00.002+05:30

ఉషోదయపు వెలుగుని పంచుకోని ఉదయం ఉంటుందా?
తటిల్లత జిలుగుని చూడలేని ఆకాశం ఉంటుందా?
చినుకు చినుకుగా మారని అంభోధరముంటుందా?
నేత్రాంబువులని ఆపగలిగే చక్షువు ఉంటుందా?
కొమ్మ కొమ్మల రెమ్మలని మోయలేని తరువు ఉంటుందా?
భ్రమరపు స్పర్శని తాళలేని శిరీషకుసుమముంటుందా?
కన్నీటి కరదములని స్వీకరించలేని స్నేహముంటుందా?
విపంచి ప్రలుకలేని సుస్వరాల సరాగ మాలిక ఉంటుందా?

నేను ఏకాంతంగా ఉన్నా!

2008-07-16T18:07:00.002+05:30

నేను ఏకాంతంగా ఉన్నా!
ఒంటరితనం నను కబళించడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉన్నది.
కానీ నీ జ్ఞాపకాలని అడ్డుపెట్టుకొని నేను దానితో పోరాడుతున్నా!

నేను ఏకాంతంగా ఉన్నా!
నిర్వేదం నను ఆక్రమించడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉన్నది.
కానీ నీ ఛాయాచిత్రం వెనుకన ద్రాక్కొని నేను దానితో పోరాడుతున్నా!

నేను ఏకాంతంగా ఉన్నా!
నిర్లిప్తత నను అతిక్రమించడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉన్నది.
కానీ నీ మౌనం చాటున ఒదిగిన చిరునవ్వుల అస్త్రాలతో నేను దానితో పోరాడుతున్నా!

నేను ఏకాంతంగా ఉన్నా!
రక్తాశ్రపు కెరటం నను ముంచెత్తాలని ప్రయత్నిస్తూ ఉన్నది.
కానీ నీ కన్నుల మెరుపుల శత సహస్ర శస్త్రాలతో నేను దానితో పోరాడుతున్నా!

రహదారి

2008-07-13T22:00:00.003+05:30

నేనెన్ని వంపులు తిరిగినా మీ ప్రయాణం నా మీదే..
నేనెన్ని మలుపులు తిరిగినా మీ పయనం నా మీదే..

నేనెన్ని రుధిరాక్షరాలు అద్దుకున్నా అది మీ నిర్లక్షం వల్లే..
నేనెన్ని భువనఘోషలు అందుకున్నా అది మీ ప్రారబ్ధం వల్లే..

కానీ మీకు తెలుసా?
నాపై జరిగిన ప్రమాదంలో,
ఆప్తులను కోల్పోయిన జనం రోదనను విని ఎంతగా తల్లడిల్లి పోతానో??
అశ్రుతర్పణం విడిచే దీనుల వేదనను కని ఎంతగా విలవిల్లాడిపోతానో??

కానీ మీకు తెలుసా?
నాపై జరిగిన ప్రమాదంలో,
ప్రాణాలని నిలుపుకోవడం కోసం మీరు పడే తపనను గాంచి ఎంతగా నలిగిపోతానో??
దీనంగా సాయం కోసం ఎదురుచూసే మిమ్ము చూసి ఎంతగా కుమిలిపోతానో??

ఇదంతా ఎవరి వల్ల?
నిర్లక్ష్యం నరనరాన జీర్ణించుకొన్న ఈ మురికికూపపు వ్యవస్థ వల్లా??
అవినీతి అణువణువునా పెనవేసుకొన్న ఈ అధికారులవల్లా?
ఇది నాకోసం, అది నీకోసం అంటూ వాటాలు పంచుకొనే కాంట్రాక్తర్లవల్లా??
లేక!!
ఈ వ్యవస్థలో సింహభాగం అయిన మీ అందరి వల్లా??

ఋతువు

2008-07-12T21:26:00.011+05:30

శిశిరం మరవకంటూ పరుగెడింది..
నే కాచిన ఆశల ఆకులను కూల్చింది..
నే పూచిన కలల పువ్వులను రాల్చింది..

వసంతం వర వరా అడుగిడింది..
నా తనువుకు క్రొత్త చిగురును తొడిగింది..
నా పరవశాలకు క్రొంగొత్త వర్ణాలను అద్దింది..

గ్రీష్మం బిర బిరా ఆతెంచింది..
నా నీడన చేరిన జీవులకు ఊరటను ఇమ్మంది..
నా జాడన నడచిన జనులకు ఆరాటాన్ని తీర్చమంది..

వర్ష ఋతువు ఎదలోకి తొంగిచూసింది..
నా కన్నీటిని తనలో ఇముడ్చుకొని చినుకై కురిసింది..
నా ఆశలన్నింటిని తనలో కలుపుకొని వరదగా మారింది..

శరదృతువు వాకిలిలో నిలిచింది..
నా ఊహల చల్లని వెన్నెలను అందరికీ పంచింది..
నా మనస్సున మరుమల్లెలు విరబూయించింది..

హేమంతం నేనున్నానంటూ ఏతెంచింది..
నా చల్లని చూపుల హిమబిందువులని అందించింది..
నా ప్రాంగణంలో రంగవల్లుల అందెలు వేయించింది..

మరల శిశిరం ఏతెంచింది................

కాలం ఆగలేదు

2008-07-11T22:30:00.001+05:30

కాలం ఆగలేదు.. కథ మారలేదు..

ఇలపై నే కన్న కలలన్నీ శిలలై పోయాయి..

జ్ఞాపకాలన్నీ రెప్పల మాటున దాగిపోయాయి..

కాలం ఆగలేదు.. కథ మారలేదు..

ఊహలన్నీ కనీనిక చాటున ఒదిగిపోయాయి..

ఊసులన్నీ గవనిక వెనుక పరుండిపోయాయి..

కాలం ఆగలేదు.. కథ మారలేదు..

ఏకాంతం ఆర్తిగా నను పెనవెసుకుంటూ ఉంటున్నది..

నీ నిరీక్షణం ఆశగా నను అల్లుకుంటూ ఉంటున్నది..

అయినా కాలం ఆగలేదు.. వ్యధ తీరలేదు..